Dawna wyspa na Jeziorze Aralskim, której kazachska nazwa znaczy „pójdziesz i nie wrócisz”. Wraz z cofaniem się morza przestała być wyspą i stała się częścią słonej pustyni. W czasach radzieckich ciągnęły się za nią opowieści o skokach w czasie: ludziach, którzy wyruszali na dzień i wracali po tygodniach, spóźniających się zegarkach. Publikowano je w latach osiemdziesiątych w czasopiśmie Tiechnika Mołodioży i stamtąd się rozeszły. Potwierdzenia pomiarowego nigdy nie było, a miejsce stało się tymczasem pomnikiem katastrofy ekologicznej.

Przetłumaczone automatycznie z angielskiego. Zauważyłeś błąd? Zaproponuj poprawkę.

Przeczytaj dalej

Dolina Śmierci nad Wilujem

Odcinek górnego Wiluja znany Jakutom jako Elüü Czerkeczech, dolina umarłych. Podanie umieszcza tam wtopione w ziemię metalowe półkule, ciepłe w środku, w których można schronić się przed mrozem — kto jednak w nich przenocuje, choruje i wkrótce umiera. Pierwsze pisemne wzmianki o kotłach pochodzą z XIX wieku. Żadna wyprawa niczego nie znalazła, w tym kilka z lat dwutysięcznych z wykrywaczami metali; wyjaśnienia sięgają od wychodni bazaltów trapowych po zużyte człony rakiet.