Wszystkie miejsca
Pełny katalog zatwierdzonych miejsc. Sortuj według ocen, świeżości lub dyskusji i zawężaj według kategorii.
58 miejsc
Światła Min Min
Miasteczko w głębi Queenslandu, które dało nazwę światłom widywanym na drogach spalonego zachodu: świecącym kulom, które podążają za samochodem albo jeźdźcem i godzinami trzymają dystans. Aborygeni opisywali je przed przybyciem Europejczyków. W 2003 roku fizyk Jack Pettigrew wykazał doświadczalnie, że przy inwersji temperatury źródło światła zza horyzontu może jawić się jako obiekt w pobliżu — eleganckie wyjaśnienie, które nie obejmuje wszystkich przypadków.
Jezioro George
Jezioro pod Canberrą, które okresowo znika całkowicie i wraca po latach — mechanizm nie jest w pełni wyjaśniony i nie sprowadza się do suszy. Ma ponurą sławę: ludzie regularnie topią się tu w płytkiej wodzie, a wedle miejscowych relacji Aborygeni uważali to miejsce za złe i nie rozbijali obozów na jego brzegu. Biegnąca obok droga znana jest z liczby wypadków na płaskim, prostym odcinku.
Mount Everest
Najwyższa góra Ziemi, z ponad dwustoma ciałami pozostawionymi na zboczach — ich sprowadzenie jest praktycznie niemożliwe. Jedno przez dziesięciolecia służyło za punkt orientacyjny pod nazwą Green Boots. Powyżej ośmiu tysięcy metrów wspinacze regularnie opisują trzeciego człowieka: uporczywe wrażenie towarzysza, którego nie ma. Zjawisko znane jest od wyprawy Shackletona i przypisuje się je niedotlenieniu, co wcale go nie ułatwia.
Krater Patomski
Stożek z pokruszonego wapienia wysokości czterdziestu metrów w odludnej tajdze obwodu irkuckiego, odkryty przez geologa Wadima Kołpakowa w 1949 roku. Ewenkowie nazywali go Gniazdem Ognistego Orła i trzymali się z daleka. Próbowano każdego wyjaśnienia: meteoryt, gaz wulkaniczny, podziemny wybuch jądrowy, złoże uranu. Żadne nie zostało potwierdzone, a kierownik wyprawy z 2005 roku zmarł w drodze na zawał, co jego sławie nie zaszkodziło.
Superwiercenie kolskie
Najgłębszy odwiert świata — 12 262 metry, wiercone w latach 1970-1992. Nauka wyciągnęła stamtąd niespodzianki: wodę na głębokości, na której nie powinno jej być, i mikroskopijne skamieniałości w skale sprzed dwóch miliardów lat. Legenda miejska dodała własne: że opuszczony w otwór mikrofon nagrał krzyki i że wiercenie porzucono z powodu studni do piekła. Takie nagranie nie istnieje, a projekt skończył się wraz z załamaniem finansowania — historia żyje jednak własnym życiem.
Wottowaara
Wzgórze w Karelii, na którego szczycie stoi około tysiąca pięciuset sejdów — głazów ustawionych na mniejszych kamieniach niczym na nogach. Ich pochodzenie pozostaje nierozstrzygnięte: jedni czytają je jako lapońskie obiekty kultu, inni jako dzieło cofającego się lodowca. Drzewa na górze są powyginane i połamane, co przypisuje się trzęsieniu ziemi sprzed około dziewięciu tysięcy lat. Uchodzi za jedno z głównych miejsc mocy rosyjskiej Północy.
Trójkąt Molobki
Obszar na granicy Kraju Permskiego i obwodu swierdłowskiego, który pod koniec lat osiemdziesiątych stał się pierwszą radziecką strefą anomalną opisaną przez prasę ogólnokrajową. Od 1989 roku przyjeżdżały tu tysiące ludzi zgłaszających świecące kule, awarie sprzętu, utratę orientacji i „świetlistych ludzi”. Miejsce wiąże się z dawnymi ofiarnymi miejscami Mansów. Obok wsi stoi dziś pomnik kosmity, a strumień badaczy dawno wysechł.
Dolina Hessdalen
Norweska dolina, w której od 1981 roku obserwuje się świetliste obiekty, czasem dwadzieścia razy w tygodniu. W odróżnieniu od większości takich miejsc ma stałą automatyczną stację obserwacyjną, zbudowaną w 1998 roku przez uczelnię w Østfold, a zjawisko od ćwierćwiecza pozostaje pod aparaturą. Hipotezy istnieją — jonizacja pyłu, efekt piezoelektryczny w skale — i żadna nie tłumaczy całości.
Las Rendlesham
Las w Suffolk między dwiema bazami amerykańskich sił powietrznych, w którym przez trzy noce grudnia 1980 roku żołnierze trzykrotnie zgłaszali światła i obiekt na ziemi. Zastępca dowódcy bazy Charles Halt nagrał przebieg wydarzeń dyktafonem w samym lesie i złożył oficjalne memorandum, później odtajnione. Ministerstwo obrony oświadczyło, że sprawa nie ma znaczenia obronnego, i na tym śledztwo się skończyło. Nazywa się to brytyjskim Roswell.
Cerro Uritorco
Góra w argentyńskiej prowincji Córdoba, główne miejsce pielgrzymek ufologicznych w Ameryce Łacińskiej. W styczniu 1986 roku na jej zboczu znaleziono wypalony owal o długości około stu dwudziestu metrów, nigdy niewyjaśniony. Miejscowa tradycja ezoteryczna umieszcza we wnętrzu góry ukryte podziemne miasto Erks. W sylwestra wspinają się na nią tysiące ludzi, by czekać na światła.
Trójkąt Bennington
W latach 1945-1950 w lasach u stóp góry Glastenbury zniknęło bez śladu pięć osób: doświadczony przewodnik, studentka, weteran wojenny, ośmioletni chłopiec i kobieta podróżująca autobusem. Znaleziono tylko jedno ciało, siedem miesięcy później, na terenie już wcześniej przeszukanym. Tradycja głosi, że miejscowe plemiona uważały górę za przeklętą i używały jej wyłącznie do pochówków. Samo miasteczko Glastenbury formalnie rozwiązano w 1937 roku z braku mieszkańców.
Trójkąt Bridgewater
Obszar około pięciuset kilometrów kwadratowych na południe od Bostonu, wokół bagna Hockomock — w języku Wampanoagów „miejsca, gdzie mieszkają duchy”. Zbiera się tu naraz każdy rodzaj opowieści: światła na niebie, obserwacje Bigfoota, olbrzymie ptaki, rytualnie zabite bydło, zaginięcia. Kryptozoolog Loren Coleman zebrał je w latach siedemdziesiątych pod jedną nazwą i od tamtej pory trójkąt funkcjonuje jako jedna anomalia, choć te historie łączy wyłącznie geografia.
Wiry z Sedony
Miasteczko wśród czerwonych skał Arizony, do którego od lat osiemdziesiątych przyjeżdża się po „wiry” — punkty, w których zdaniem odwiedzających wychodzi na powierzchnię energia ziemi, odczuwana jako mrowienie, zawroty głowy albo niezwykła jasność umysłu. Przyrządy nie wykrywają w żadnym z nich anomalii magnetycznej ani elektrycznej. Sedona i tak z tego żyje: co roku przyjeżdżają tysiące po to doznanie, a większość mówi, że je miała.
Góry Superstition
Pasmo na wschód od Phoenix, oplecione legendą o Kopalni Zaginionego Holendra — złotej żyle, którą Niemiec Jacob Waltz miał znaleźć w latach siedemdziesiątych XIX wieku i zabrać do grobu. Od tamtej pory zginęły tu lub zaginęły dziesiątki poszukiwaczy, kilku znaleziono bez głów. Apacze uważają te góry za wejście do świata podziemnego i przestrzegali przed ich niepokojeniem — ostrzeżenie, które poszukiwacze złota tradycyjnie lekceważą.
Buczenie z Taos
Od początku lat dziewięćdziesiątych część mieszkańców tego miasteczka słyszy niskie, równomierne buczenie, którego reszta w ogóle nie wychwytuje. W 1993 roku Kongres pod naciskiem skarg zlecił badanie ośrodkom Sandia i Los Alamos; aparatura w domach słyszących nie zarejestrowała niczego, co pasowałoby do opisów. Porównuje się je do odległego silnika Diesla, nie pozwala spać i nie da się przed nim odgrodzić — zatyczki nie pomagają.
Diabelskie Klepisko
Krąg o średnicy około dwunastu metrów w lasach Karoliny Północnej, w którym prawie nic nie rośnie. Miejscowa tradycja mówi, że diabeł przemierza go nocą, obmyślając, jak zgubić ludzkość, i wydeptuje przy tym ziemię do gołego. Przedmioty zostawione w środku na noc mają rano leżeć poza kręgiem. Analiza gleby wykazała wysoką zawartość soli, prawdopodobnie naturalną — ale tę historię łatwiej sprawdzić niż w nią uwierzyć, i ludzie wciąż tu biwakują, żeby spróbować.
Światła z Marfy
Na wschód od tego miasteczka w zachodnim Teksasie światła obserwuje się od 1883 roku: kule wielkości piłki do koszykówki, które zawisają nad pustynią, dzielą się, łączą i gasną. Kowboj Robert Ellison zapisał pierwszą obserwację, biorąc je za ogniska Apaczów. Fizycy z uniwersytetu wykazali w 2004 roku, że sporą ich część stanowią reflektory na drodze 67 załamane w warstwach ciepłego powietrza. Sporą część — ale nie wszystkie, i nie tłumaczy to obserwacji sprzed epoki samochodu.
Roswell
8 lipca 1947 roku lotnisko wojskowe w Roswell wydało komunikat, że odzyskało „latający dysk”. Kilka godzin później oświadczenie wycofano, a szczątki nazwano balonem meteorologicznym. Sprawa poszłaby w niepamięć, gdyby pod koniec lat siedemdziesiątych uczestnicy nie zaczęli opowiadać jej inaczej; w latach dziewięćdziesiątych Roswell było już synonimem tuszowania. W 1994 roku siły powietrzne przyznały, że balon nie był meteorologiczny, lecz częścią projektu Mogul, nasłuchującego radzieckich prób jądrowych — prawda spóźniona o czterdzieści siedem lat, która wtedy już nikogo nie przekonała.
Metro-2
Tajna linia metra, która oficjalnie nie istnieje — najtrwalsza moskiewska legenda miejska. Wedle opowieści „D-6” łączy Kreml z bunkrami, gmachem ministerstwa przy Smoleńskiej i Bliską Daczą Stalina, a wejście znajduje się w piwnicach głównego gmachu Uniwersytetu Moskiewskiego, który ma podobno tyle pięter pod ziemią, co nad nią. Diggerzy od dziesięcioleci publikują mapy, które ze sobą nie zgadzają; ministerstwo obrony nigdy niczego nie potwierdziło ani wyraźnie nie zdementowało. Legenda żyje właśnie z tego milczenia: im mniej się mówi, tym dokładniejsza staje się mapa.
Wąwóz Gołosowski
Wąwóz w Kołomienskoje, o którym Moskwa opowiada jak o miejscu, gdzie czas się rozluźnia. W najbardziej znanej wersji zniknął w nim oddział tatarskiej jazdy podczas najazdu Dewlet Gireja w 1571 roku — a w 1621 pod bramami cara pojawili się jeźdźcy w przestarzałych zbrojach. Przesłuchiwani upierali się, że zeszli w wąwóz, uciekając przed pogonią, ukryli się w zielonkawej mgle na jego dnie i wyszli z niej kilka minut później. Minęło pięćdziesiąt lat. Na dnie leżą dwa ogromne głazy, Gęś i Kamień Dziewiczy; ludzie wciąż przychodzą, by prosić je o spełnienie życzeń, a mgła rzeczywiście utrzymuje się tam dłużej niż na zboczach.
Sokotra
Jemeńska wyspa na Oceanie Indyjskim, odcięta od kontynentu od milionów lat. Jedna trzecia jej roślin nie rośnie nigdzie indziej — w tym smokowce o parasolowatych koronach, przez które wygląda pozaziemsko.
Kotlina Danakilska
Jedno z najgorętszych i najniżej położonych miejsc na Ziemi, na północy Etiopii: kwaśne rozlewiska, solniska i pola siarki w żółciach i zieleniach. Krajobraz jest na tyle nieziemski, że testuje się tu przyrządy do szukania życia na Marsie.
Jezioro Natron
Alkaliczne jezioro w Tanzanii o rdzawej wodzie sięgającej 60 °C. Jego chemia konserwuje ciała martwych ptaków pod zwapniałą skorupą — stąd te zdjęcia „skamieniałych” zwierząt.
Krwawy Wodospad
Intensywnie czerwony wyciek sączący się z antarktycznego lodowca Taylora. Barwa pochodzi od żelaza w prastarym jeziorze solankowym, zamkniętym pod lodem od milionów lat wraz z drobnoustrojami żyjącymi bez światła.