W 1976 roku na brzegu Waszki w Republice Komi znaleziono fragment ważący około 1,2 kilograma, który po uderzeniu sypał deszczem iskier. Poddano go analizie w kilku radzieckich instytutach: był to stop pierwiastków ziem rzadkich — ceru, lantanu, neodymu — z śladową ilością uranu, niezwykle czysty i o strukturze ziarnistej charakterystycznej dla metalurgii proszków. Wnioski były podzielone. Niektórzy badacze pisali, że ówczesny przemysł nie wytwarzał takiego składu; inni wskazywali na mischmetal, stop stosowany w pirotechnice i w krzesiwach do zapalniczek. Próbki rozproszono po laboratoriach i żaden cały fragment do nikogo już nie należy. Miejsce znaleziska to zwykły odcinek tajgowej rzeki, na którym nie ma nic do obejrzenia.

Przetłumaczone automatycznie z angielskiego. Zauważyłeś błąd? Zaproponuj poprawkę.

Przeczytaj dalej

Delphos i świecący pierścień

Wieczorem 2 listopada 1971 roku szesnastoletni Ron Johnson wypasał owce na farmie niedaleko tego miasteczka w Kansas, gdy – jak twierdził – świecący obiekt na trzech nogach stał dwadzieścia metrów dalej, a potem uniósł się z hukiem. Jego rodzice, wybiegając na jego krzyk, znaleźli na ziemi świecący pierścień o średnicy około dwóch i pół metra. Pierścień został sfotografowany. Gleba w jego wnętrzu odpychała wodę jeszcze przez wiele miesięcy, a analiza laboratoryjna wykazała nietypową zawartość substancji organicznych; botanicy sugerowali krąg grzybowy – ale krąg grzybowy nie świeci i nie pojawia się w minutę. Ta sprawa pozostaje jedną z nielicznych w tej dziedzinie, w której spór nie dotyczy samej opowieści, lecz analizy gleby.