Wszystkie miejsca
Pełny katalog zatwierdzonych miejsc. Sortuj według ocen, świeżości lub dyskusji i zawężaj według kategorii.
79 miejsc
Jezioro Toba
Największe jezioro wulkaniczne świata, w kalderze superwulkanu, którego erupcję sprzed około siedemdziesięciu czterech tysięcy lat zalicza się do największych katastrof w dziejach planety — wedle spornej hipotezy niemal wykończyła ludzkość. Batakowie wypełniają jezioro duchami i przechowują podanie o człowieku, który poślubił rybę zamienioną w kobietę; złamanie danej jej obietnicy sprowadziło potop, z którego powstało jezioro.
Góra Kinabalu
Najwyższa góra Borneo, którą Kadazan-Dusun uważają za miejsce spoczynku duchów przodków. Do lat dziewięćdziesiątych przed wejściem wymagano obrzędu z ofiarą z siedmiu białych kur, a raz w roku odprawia się go do dziś. W 2015 roku grupa turystów rozebrała się na szczycie do zdjęć; kilka dni później trzęsienie ziemi zabiło osiemnaście osób, a miejscowe władze powiązały te dwie rzeczy wprost.
Jaskinie Waitomo
Wapienne jaskinie na Wyspie Północnej Nowej Zelandii, których stropy świecą larwami Arachnocampa luminosa, gatunku niewystępującego nigdzie indziej. Tysiące niebieskich punktów nad podziemną rzeką wyglądają jak nocne niebo; w rzeczywistości są przynętą dla zdobyczy, którą larwy łowią na lepkich nitkach. Maorysi znali jaskinie na długo przed Europejczykami, a wódz Tāne Tinorau poprowadził do nich pierwszą wyprawę badawczą w 1887 roku.
Hanging Rock
Formacja wulkaniczna w stanie Wiktoria, znana z powieści Joan Lindsay i filmu Petera Weira o uczennicach znikających na pikniku. Książkę napisano tak, że wielu czytelników do dziś wierzy w prawdziwość tej historii — takie zniknięcie nigdy nie miało miejsca. Sama skała robi jednak dokładnie opisane wrażenie: wąskie przejścia między głazami, nagła cisza i to zniekształcenie poczucia czasu, o którym wspomina wielu odwiedzających.
Jezioro Fundudzi
Święte jezioro ludu Venda na północy Republiki Południowej Afryki, jedno z niewielu naturalnych jezior słodkowodnych w kraju, powstałe wskutek dawnego osuwiska. Nikt nie zbliża się do wody bez zgody wodza, a właściwie ogląda się je tyłem, spomiędzy nóg. Tradycja umieszcza w nim białego krokodyla strażnika, a na dnie zatopioną wieś, której mieszkańcy odmówili gościny trędowatemu.
Góra Kenia
Druga co do wysokości góra Afryki, którą Kikuju uważają za siedzibę Ngai: domy budowano tradycyjnie drzwiami w stronę szczytu i w tę stronę kierowano modlitwy. Wejście na główny wierzchołek Batian długo uchodziło za coś, czego się nie podejmuje. Lodowce opisane przez pierwszych Europejczyków straciły w ciągu stulecia ponad dziewięćdziesiąt procent powierzchni.
Bajkał
Najgłębsze jezioro Ziemi, mieszczące jedną piątą niezamarzniętej słodkiej wody świata. Tradycja buriacka wypełnia je duchami, a przylądek Burchan na Olchonie jest jedną z dziewięciu świątyń Azji, do której nie każdy szaman może się zbliżyć. Osobny zbiór opowieści dotyczy bajkalskich miraży, w których nad wodą widuje się nieistniejące brzegi i statki; zjawisko jest fizycznie realne i bierze się z warstw temperaturowych w powietrzu.
Jergaki
Węzeł górski w Sajanie Zachodnim z Wiszącym Kamieniem — wielotonowym blokiem opartym o ścianę tak precyzyjnie, że wedle relacji dawało się nim kołysać ręką. Miejscowa tradycja mówi, że gdy spadnie, przyjdzie nieszczęście; w latach dwutysięcznych przesunął się i przestał się ruszać, co wywołało wśród odwiedzających wyraźny niepokój. Osobno istnieje Śpiący Sajan, grzbiet, którego profil czyta się jako leżącą ludzką postać.
Elbrus
Najwyższy szczyt Europy i uśpiony wulkan, do którego w jednej z wersji podania przykuto Prometeusza. Góra zebrała własny zbiór opowieści: schronisko Prijut 11, które spłonęło w 1998 roku, ciała żołnierzy niemieckiej dywizji Edelweiss znalezione tam, gdzie w 1942 roku zatknęli flagę, i postacie we mgle opisywane przez wspinaczy niemal tymi samymi słowami co na szkockim Ben Macdui.
Słupy Krasnojarskie
Sjenitowe skały wysokości do stu metrów pod Krasnojarskiem, wokół których od XIX wieku wyrosła miejscowa kultura wspinaczki bez sprzętu, z własnym językiem i własnymi zasadami. Skały mają imiona: Dziadek, Pióra, Lwia Brama. Wspinacze prowadzą własną listę zmarłych — dziesiątki w ciągu półtora wieku — i niemal każda skała wiąże się z czyjąś śmiercią.
Lodowa jaskinia w Kungurze
Gipsowa jaskinia w Kraju Permskim o długości około sześciu kilometrów, z siedemdziesięcioma podziemnymi jeziorami i wieczystym lodem w salach przy wejściu. Pierwszy plan sporządzono w 1703 roku. Tradycja głosi, że przed przeprawą przez Ural zimowała tu drużyna Jermaka, a jedną z grot nazywa się Damskimi Łzami — legenda mówi, że poślizgnęła się i zginęła tu podczas wizyty córka Chrystiana X duńskiego.
Jaskinie sablińskie
Nieczynne wyrobiska piasku kwarcowego pod Petersburgiem, eksploatowane od XIX wieku na potrzeby hut szkła. Zostało kilkadziesiąt kilometrów korytarzy, z zawaliskami, podziemnymi jeziorami i koloniami zimujących nietoperzy. Jaskinie dawno przygarnęła miejska subkultura: przy jednym z wejść stoi domowej roboty kapliczka, a tutaj każdy opowie o Białym Grotołazie, duchu, który zabłąkanych albo ratuje, albo gubi.
Zamek Houska
Gotycki zamek w Czechach, wzniesiony w XIII wieku w miejscu bez wody, bez dróg i bez ludności — czyli bez jakiegokolwiek celu wojskowego czy gospodarczego. Legenda tłumaczy to kaplicą stojącą wprost nad czeluścią uważaną za wejście do piekła: skazańcowi obiecano wolność za zejście w dół, wrócił siwy i zmarł w ciągu kilku dni. Zamek jest ufortyfikowany tak, jakby bronił się przed czymś w środku, a nie na zewnątrz.
Zamek Poenari
Prawdziwa twierdza Włada Palownika — w odróżnieniu od zamku Bran, który miał z nim niemal nic wspólnego. Włada odbudował ją rękami bojarów, których obwiniał o zabójstwo brata: przypędzono ich tu po wielkanocnej uczcie i pracowali, aż ubrania rozpadły im się na strzępy. Tradycja głosi, że żona Włada rzuciła się stąd do rzeki Ardżesz na wieść o nadciągających Turkach. Prowadzi do niej tysiąc czterysta osiemdziesiąt stopni.
Triglav
Najwyższa góra Słowenii, nazwana od trójgłowego bóstwa słowiańskiego i umieszczona w godle państwa. Miejscowa tradycja osadza na jej zboczach Zlatoroga — białego kozicę o złotych rogach strzegącego skarbu; myśliwy, który go zranił, zginął, a z kropli krwi wyrosły kwiaty przywracające zwierzęciu siły. Słoweńcy mówią, że nie jest się Słoweńcem, dopóki się na nią nie weszło.
Brocken
Najwyższy punkt Harzu, na którym niemiecka tradycja gromadzi czarownice w noc Walpurgi — Goethe posłał tam Fausta. Góra dała nazwę zjawisku optycznemu: widmu Brockenu, czyli własnemu cieniowi obserwatora rzuconemu olbrzymio na chmurę poniżej, z tęczową aureolą wokół głowy. Efekt jest realny i wytłumaczalny i prawdopodobnie stoi za częścią opowieści o spotkaniach na szczycie.
Ararat
Góra we wschodniej Turcji, którą tradycja biblijna wskazuje jako miejsce spoczynku arki. Poszukiwania trwają od XIX wieku i nie ustały: w 1949 roku zdjęcie lotnicze uchwyciło na lodowcu ciemną strukturę, znaną jako Anomalia Araratu, której obrazy odtajniono dopiero w 1995 roku. Geolodzy tłumaczą ją jako wychodnię skalną. Góra jest zamknięta dla swobodnej wspinaczki, co nikogo nie zniechęciło.
Krater Kaali
Krater meteorytowy na estońskiej wyspie Sarema, powstały około 1500 roku p.n.e. — w pamięci ludzi mieszkających w pobliżu. Wybuch spalił las w promieniu sześciu kilometrów, a zdarzenie trafiło prawdopodobnie do mitologii fińskiej i nordyckiej jako upadek słońca. Jezioro w kraterze przez stulecia służyło jako miejsce ofiar: na dnie i wokół brzegu znajduje się kości zwierząt, a niegdyś otaczał je kamienny mur.
Hellfire Club na Montpelier Hill
Dworek myśliwski wzniesiony nad Dublinem w 1725 roku z kamienia wziętego z prehistorycznego kopca, zburzonego umyślnie na ten cel — miejscowi od razu mówili, że to się źle skończy. Wkrótce potem burza zerwała dach. Później budynek przejął irlandzki Hellfire Club; relacje o tym, co się w nim działo, różnią się, a najbardziej znana opowiada o partii kart, przy której ktoś zauważył, że jeden z gości ma zamiast stopy kopyto.
Opactwo Whitby
Ruiny opactwa benedyktynów na klifie nad Morzem Północnym, gdzie Bram Stoker spędził wakacje w 1890 roku i znalazł w miejscowej bibliotece imię wołoskiego księcia Draculi. W powieści to tutaj osiada na mieliźnie Demeter, a hrabia w postaci czarnego psa wbiega po stu dziewięćdziesięciu dziewięciu stopniach do kościoła. Stopnie istnieją, opactwo istnieje, a w Whitby co roku zjeżdża jeden z największych festiwali gotyckich w Europie.
Pendle Hill
Wzgórze w Lancashire, u którego stóp odbył się w 1612 roku najsłynniejszy angielski proces o czary: dwanaścioro oskarżonych, dziesięcioro powieszonych, zarzut dziesięciu zabójstw przy pomocy czarów. Znaczna część dowodów pochodziła z zeznań dziewięcioletniej dziewczynki przeciw własnej rodzinie. Co Halloween na szczyt wchodzą tysiące ludzi, a policja z Lancashire co roku prosi, żeby tego nie robili.
Wistman's Wood
Maleńki gaj karłowatych dębów na Dartmoor, rosnących wprost spośród granitowych głazów i w całości pokrytych mchem i porostami. Wiatr poskręcał drzewa nie do poznania, a między kamieniami ziją szczeliny dość głębokie, by pochłonąć człowieka. Nazwę wywodzi się od gwarowego słowa wisht — niesamowity, zaczarowany. Uchodzi za jedną z ostatnich pozostałości lasu, który porastał Dartmoor przed epoką brązu.
Dartmoor
Wrzosowisko w Devon, które podsunęło Conan Doyle'owi Psa Baskerville'ów: usłyszał tu podanie o Richardzie Cabellu, siedemnastowiecznym dziedzicu, za którego trumną miała podążać sfora widmowych psów. Nazywa się je Wisht Hounds i wciąż opisuje wzdłuż starego traktu. Osobną historią są Włochate Ręce na drodze B3212, które według motocyklistów chwytają za kierownicę.
Chan Chan
Największe miasto z suszonej cegły na świecie: dwadzieścia kilometrów kwadratowych glinianych murów, stolica królestwa Chimú, dopóki Inkowie nie zdobyli go około 1470 roku. Mury pokrywają płaskorzeźby morskich stworzeń i fal. W 2018 roku znaleziono tu pochówek ze szczątkami ponad stu czterdziestu dzieci i dwustu lam — największą znaną ofiarę z dzieci w dziejach, złożoną, sądząc po warstwach mułu, podczas powodzi.