Wczesnym rankiem 17 kwietnia 1966 roku dwaj deputowani z Portage County zatrzymali się obok porzuconego samochodu na poboczu i obserwowali, jak jasny obiekt wzbija się zza drzew. Zawisł nad nimi, po czym ruszył na wschód — a oni ruszyli w pogoń. Pościg trwał osiemdziesiąt sześć mil, przekraczając granicę stanu w Pensylwanii, przy prędkościach dochodzących do stu trzydziestu mil na godzinę; inne posterunki dołączyły przez radio, a co najmniej dwóch kolejnych funkcjonariuszy widziało ten obiekt na własne oczy. Siły Powietrzne ogłosiły, że funkcjonariusze ścigali najpierw satelitę, a potem Wenus. Szef policji jednego z miast, który również to widział, odpowiedział publicznie, że wie, jak wygląda Wenus.

Przetłumaczone automatycznie z angielskiego. Zauważyłeś błąd? Zaproponuj poprawkę.

Przeczytaj dalej

Quarouble i podkłady, które trzeba było wymienić

W nocy 10 września 1954 roku metalowiec o nazwisku Marius Dewilde wyszedł do swojego szczekającego psa na podwórko swojego domu przy nasypie kolejowym w pobliżu tej wioski w północnej Francji i, według jego relacji, zobaczył ciemną masę na torach oraz dwie małe istoty w czymś przypominającym skafandry nurkowe. Promień z owej masy, jak twierdził, unieruchomił go na minutę. Następnego dnia żandarmi i kolejarze znaleźli wgniecenia w podkładach; obliczenia oparte na wytrzymałości kreozotowanego dębu wykazały nacisk trzydziestu ton na powierzchni zaledwie kilku centymetrów kwadratowych. Pięć podkładów wymieniono. Jest to pierwszy szeroko zbadany przypadek we Francji i początek francuskiej szkoły zajmującej się tym tematem.