Miejsca mistyczne: Stany Zjednoczone
75 legend · 49 miast
Miasta
- Nowy Jork2
- Portland2
- Salem2
- Abilene1
- Babylon1
- Bowie1
- Chicago1
- Clifton1
- Easton1
- Elkhorn1
- Estes Park1
- Eureka Springs1
- Exeter1
- Fall River1
- Flatwoods1
- Fort Worth1
- Fouke1
- Gettysburg1
- Ironton1
- Key West1
- Kirtland1
- Koppel1
- Leisure City1
- Long Beach1
- Los Angeles1
- Louisiana1
- Louisville1
- Loveland1
- Lyons Township1
- Marfa1
- Mattoon1
- Moca1
- Monroe1
- Moundsville1
- Oshkosh1
- Filadelfia1
- Pleasant Hill1
- Point Pleasant1
- Provo1
- Saint Augustine1
- Saint Francisville1
- San Francisco1
- San Jose1
- Sedona1
- Shamong Township1
- Taos1
- Villisca1
- Weston1
- Whitehall1
Według rodzaju miejsca
Wszystkie miejsca
The Rake
Bezwłosy stwór na czterech kończynach, siedzący przy łóżku śpiącego człowieka. Pojawił się około 2005 roku jako wspólny projekt forumowy: kilku użytkowników umówiło się, że wymyślą potwora i zaopatrzą go w „dowody historyczne” — fragmenty dziennika okrętowego z 1691 roku, hiszpańskie kroniki, pamiętniki. Każdy dokument jest zmyślony i powstał tego samego wieczoru. Przypadek jest ciekawy jako rzadki udokumentowany przykład folkloru wytworzonego celowo i z niczego.
Smile Dog
Jedna z pierwszych internetowych historii grozy zbudowanych wokół pliku, a nie tekstu. Pojawiła się około 2008 roku: dziennikarz odwiedza kobietę, by zapytać o obraz o nazwie smile.jpg, który doprowadza do szaleństwa każdego, kto go zobaczy; kobieta odmawia rozmowy i w końcu przysyła mu plik. Chwyt polega na tym, że plik nie istnieje — każdy krążący w sieci „oryginał” powstał po opowiadaniu. Czytelnik musi sobie obraz wyobrazić, a wyobraźnia radzi sobie z tym lepiej niż jakikolwiek rysunek.
Skrzynia dybuka
Barek na wino wystawiony na eBayu w 2003 roku z długim opisem: rzekomo należał do ocalałej z Holokaustu i zawierał opętającego ducha z folkloru żydowskiego. Przedmiot odsprzedawano wielokrotnie, każdy właściciel dopisywał do ogłoszenia nowe nieszczęścia, aukcja rozeszła się po internecie i skończyła jako hollywoodzki film. W 2021 roku pierwotny sprzedawca, pisarz Kevin Mannis, przyznał publicznie, że całość była napisaną przez niego fikcją — projektem literackim, który przypadkiem stał się współczesną legendą.
Annabelle w muzeum Warrenów
Prawdziwa Annabelle nie jest porcelanową lalką z filmów, lecz zwyczajną Raggedy Ann, jakie sprzedawano milionami w latach sześćdziesiątych. Jej historię zna się wyłącznie z relacji Eda i Lorraine Warrenów, którzy przejęli lalkę w 1970 roku i umieścili ją w gablocie swojego muzeum okultystycznego w Monroe w Connecticut. Żaden epizod nie ma niezależnego potwierdzenia. Muzeum jest zamknięte dla zwiedzających od 2019 roku, ale lalka pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych obiektów amerykańskiego okultyzmu popularnego.
Lalka Robert
Szmaciana lalka w marynarskim ubranku stojąca za szybą w forcie East Martello w Key West. Podarowano ją malarzowi Robertowi Eugene'owi Ottowi na początku XX wieku, a wedle rodzinnych przekazów rozmawiał z nią i zwalał na nią potłuczone i poprzewracane rzeczy w domu. Dziś muzeum prosi zwiedzających, by przed zrobieniem zdjęcia zapytali lalkę o zgodę, a ściany wokół gabloty pokrywają listy od ludzi, którzy nie zapytali i wiążą z tym swoje późniejsze nieszczęścia. Lalka istnieje, muzeum istnieje, a wstęp jest płatny.
Spalony Człowiek z Ojai
Kalifornijski straszak: spalony człowiek mieszkający przy moście na Creek Road w dolinie Ojai, który w jednej wersji przeżył pożar z 1948 roku, a w drugiej stracił w nim rodzinę. Jeśli zatrzymasz się na moście i go zawołasz, mówi opowieść, odpowie. Pożary w tej dolinie nie są ani zmyślone, ani historyczne: pali się tam regularnie, a legenda robi to, co zwykle robi miejscowy folklor — zamienia powracające realne zagrożenie w postać z imieniem.
Zielony Człowiek z Pensylwanii
Legenda o świecącym zielono człowieku bez twarzy, którego można spotkać nocą przy opuszczonym tunelu pod Pittsburghiem. Stoi za nią prawdziwa osoba: Raymond Robinson, który w wieku dziewięciu lat doznał katastrofalnych poparzeń od linii elektrycznej na moście tramwajowym i stracił twarz oraz rękę. Żył do 1985 roku i spacerował nocą, żeby nikogo nie przestraszyć — podczas gdy nastolatki wyjeżdżały tam specjalnie, by go znaleźć. Warto pamiętać o kolejności: najpierw był człowiek, któremu się nie poszczęściło, a dopiero potem opowieść o duchu.
Cropsey
Dziecięcy straszak z hakiem, opowiadany na Staten Island przez pokolenia — dopóki w latach osiemdziesiątych nie zaczęły znikać dzieci z okolicy i nie wyszło na jaw, że obok opuszczonej szkoły Willowbrook mieszka jej dawny sanitariusz. Willowbrook był prawdziwą placówką, zamkniętą po tym, jak śledztwo z 1972 roku ujawniło potworne warunki. Rzadki i przykry przypadek, w którym miejscowy straszak i udokumentowana miejscowa historia spotykają się w tym samym punkcie mapy.
Kozi Człowiek z Maryland
Pół kozioł, pół człowiek, z siekierą; opowiada się o nim w hrabstwie Prince George's pod Waszyngtonem. Legenda ukształtowała się w 1971 roku, gdy lokalna gazeta napisała o zaginionym psie i pogłoskach o stworze przy Fletchertown Road; artykuł przedrukowano i w ciągu dwóch lat historia dorobiła się zbiegłego eksperymentu z sąsiedniego rolniczego ośrodka badawczego. Ośrodek istnieje naprawdę i wciąż działa, co legendzie bardzo pomogło — ma budynek, na który można wskazać.
Melonowe Głowy
Stworzenia o nieproporcjonalnie wielkich głowach mieszkające w lesie — legenda opowiadana równocześnie w trzech stanach USA: Ohio, Michigan i Connecticut, w każdym z własną historią. Wersja z Ohio jest najbardziej rozpowszechniona: rzekomo dzieci z zamkniętego zakładu dla chorych na wodogłowie, które uciekły po pożarze. Ani takiego zakładu, ani takiego pożaru nie ma w dokumentach. Ciekawa jest reszta: trzy niepowiązane regiony wymyśliły niemal ten sam obraz, a we wszystkich trzech tłumaczy on to samo — że w lesie jest ktoś, kogo kiedyś tam ukryto.
Szalony gazownik z Mattoon
We wrześniu 1944 roku mieszkańcy Mattoon w Illinois zaczęli zgłaszać policji to samo: słodkawy zapach w domu, mdłości, drętwienie nóg, obezwładniającą słabość. W ciągu dwóch tygodni odnotowano około dwudziestu przypadków. Policja, FBI i chemicy nie znaleźli żadnej substancji, żadnych śladów ani żadnego człowieka. Standardowe wyjaśnienie to wojenny epizod masowej choroby psychogennej wzmocniony przez lokalną gazetę; alternatywne wskazuje na emisje z pobliskiej fabryki. Żadne nie zostało udowodnione, a sprawa jest podręcznikowym przykładem w psychologii społecznej.
Czarnookie dzieci
W 1996 roku teksański dziennikarz Brian Bethel opublikował na internetowej liście mailingowej relację o dwojgu nastolatków, którzy zapukali w szybę jego samochodu na parkingu w Abilene. Poprosili o podwiezienie, mówili zbyt gładko i uparcie powtarzali, że nie wsiądą bez zaproszenia. Gdy podniósł wzrok, oboje mieli całkowicie czarne oczy. Ten jeden tekst stworzył gatunek: od tamtej pory czarnookie dzieci zgłasza się w całym świecie anglojęzycznym, a niemal każda wersja zachowuje szczegół z zaproszeniem — wzięty wprost z folkloru wampirycznego.
Światła z Brown Mountain
Poświaty obserwowane od XIX wieku nad niskim grzbietem w Karolinie Północnej: pojawiają się nad grzbietem, wznoszą, gasną i pojawiają znowu. Amerykańska Służba Geologiczna badała je dwukrotnie, w 1913 i 1922 roku, i za każdym razem orzekła, że to odbicia świateł pociągów i osad. Kłopot w tym, że najwcześniejsze relacje pochodzą sprzed czasów, gdy istniała tam kolej czy osada. Grzbiet jest dostępny, są wyznaczone punkty widokowe, a światła wciąż się filmuje.
Światło duchów z Hornet
Świetlista kula wielkości piłki do koszykówki, obserwowana od ponad stu lat nad prostym odcinkiem gruntowej drogi na granicy Missouri i Oklahomy. Zbliża się, cofa, zmienia barwę i podobno reaguje na ludzi. Korpus Inżynieryjny Armii USA badał ją w latach czterdziestych i nie doszedł do wniosków. Najbardziej przekonujące wyjaśnienie to atmosferyczne załamanie świateł samochodów na drodze 66 kilka kilometrów dalej — ale miejscowa pamięć o tym świetle sięga czasów, gdy w hrabstwie nie było jeszcze samochodów.
Gobliny z Kelly-Hopkinsville
W nocy 21 sierpnia 1955 roku rodzina Suttonów z farmy pod Kelly w Kentucky wpadła na posterunek policji w Hopkinsville i oświadczyła, że przez wiele godzin strzelała do niskich stworzeń o dużych uszach i świecących oczach, które podchodziły pod okna i nie padały po trafieniu. Policja pojechała na farmę, zastała postrzelane okna i siatki, a po stworzeniach ani śladu. Świadków było jedenaścioro, w tym dzieci, w domu nie było alkoholu, a rodzina nic na tym nie zyskiwała — odmówiła pieniędzy za wywiady. Sprawa pozostaje jedną z najbardziej spornych w amerykańskiej ufologii.
Mercy Brown, wampirzyca z Exeter
W 1892 roku rodzina Brownów z Exeter w stanie Rhode Island traciła jednego członka po drugim na gruźlicę. Sąsiedzi przekonali ojca, że jeden ze zmarłych żywi się żywymi, i w marcu ciała ekshumowano. Dwa uległy rozkładowi; dziewiętnastoletnia Mercy, która przeleżała zimę w zimnej krypcie — nie. Spalono jej serce, popiół zmieszano z wodą i dano do wypicia umierającemu bratu. Zmarł dwa miesiące później. Sprawa jest ostatnim i najlepiej udokumentowanym epizodem nowoangielskiej paniki wampirycznej — próbą wytłumaczenia epidemii, dla której ludzie nie mieli innego języka.
Resurrection Mary
Najbardziej znana znikająca autostopowiczka Ameryki. Od lat trzydziestych kierowcy na Archer Avenue pod Chicago opowiadają to samo: jasnowłosa dziewczyna w białej sukni balowej prosi o podwiezienie, przez całą drogę milczy i znika z samochodu naprzeciw bram cmentarza Resurrection. Próbowano wiązać tę historię z kilkoma prawdziwymi dziewczynami zmarłymi młodo i żadna wersja nie zgadza się ze szczegółami. Motyw znikającego pasażera jest starszy niż samochód — zna się go z opowieści o powozach — ale wersja chicagowska trzyma się jednej drogi i jednej bramy.
Most Króliczego Człowieka
Jednotorowy przejazd kolejowy w hrabstwie Fairfax w Wirginii, znany tam jako Bunny Man Bridge. Legenda umieszcza tu człowieka w króliczym kostiumie z siekierą. Podstawa faktyczna istnieje i jest skromna: w październiku 1970 roku policja hrabstwa odnotowała dwa zgłoszenia o mężczyźnie w białym kombinezonie z króliczymi uszami, który zamachnął się siekierą na ludzi przy samochodach i wybił okno w budowanym domu. Nigdy go nie znaleziono. Przez pół wieku z dwóch policyjnych notatek wyrosły powieszone dzieci, zbieg z zakładu psychiatrycznego i obowiązkowa wizyta na moście w noc Halloween.
Ted grotołaz
Jeden z najwcześniejszych przykładów tej formy i być może pierwszy, który naprawdę zadziałał. W 2001 roku na darmowym hostingu Angelfire pojawił się dziennik: mężczyzna i jego kolega odgruzowują wąski boczny korytarz w jaskini. Wpisy są rzeczowe, ze zdjęciami i wymiarami, strona za stroną; ton przesuwa się powoli przez kilka tygodni, a katastrofa przychodzi długo po tym, jak czytelnik przestał się jej spodziewać. Działa, bo do samego końca nie wygląda na opowiadanie, tylko na czyjąś porzuconą stronę internetową.
Candle Cove
Opowiadanie Krisa Strauba z 2009 roku, napisane w całości jako wątek na forum: kilka osób wspomina dziecięcy program lalkowy, który lokalna stacja nadawała pod koniec lat sześćdziesiątych. Wspomnienia zgadzają się w szczegółach, potem robią się coraz gorsze, a w ostatnim wpisie matka jednego z uczestników mówi, że takiego programu nie było — o tej porze telewizor pokazywał śnieg, a dziecko siedziało i patrzyło. Forma waży więcej niż fabuła: tekst nie udaje opowiadania, tylko cudzą rozmowę.
Slender Man
Wymyślony w czerwcu 2009 roku przez Erica Knudsena, publikującego jako Victor Surge, na konkurs fotomontażu na forach Something Awful: dwie czarno-białe fotografie dzieci z domalowaną wysoką, chudą postacią w garniturze i kilka linijek podpisu przypisanych świadkom, którzy nie istnieli. Zadanie polegało na tym, by obraz wyglądał paranormalnie. Trzy lata później Slender Man żył własnym życiem — setki opowieści, gier i seriali internetowych, z którymi autor nie miał nic wspólnego. Jeden z pierwszych przypadków internetowego folkloru, który przerósł każde źródło, z jakiego wyszedł. Legenda nie ma własnej geografii: pinezka tkwi w Pleasant Hill w stanie Missouri, skąd prowadzono samo forum.
Polybius: automat, którego nigdy nie było
Historia głosi, że w 1981 roku w salonach gier w Portland w stanie Oregon pojawił się automat o nazwie Polybius: bez nazwy producenta, bez zwyczajowej kolejki — tylko dzieci, które potem cierpiały na bezsenność, drgawki i luki w pamięci, oraz ludzie w czerni przyjeżdżający odczytywać dane z maszyny. Nie istnieje ani jedno zdjęcie, ani jedna płyta, ani jeden dokument. Najwcześniejszy ślad pisany pochodzi nie z 1981, lecz z 2000 roku: wpis na stronie kolekcjonerów automatów, napisany niemal dwadzieścia lat po „wydarzeniach”.
Backrooms: gdzie naprawdę zrobiono to zdjęcie
Najsłynniejsze nigdzie internetu okazało się pierwszym piętrem sklepu meblowego w Oshkosh w stanie Wisconsin. Zdjęcie żółtego korytarza pod buczącymi świetlówkami opublikowano na 4chanie 12 maja 2019 roku w odpowiedzi na prośbę o obrazy, które wydają się „trochę nie takie”, a podpis pod nim rozrósł się w tysiące opowieści, gier i filmów o nieskończonych pustych pokojach, w które wpada się po źle skręconym rogu. W 2024 roku badacze internetu wytropili zdjęcie do źródła: fotografii z 2003 roku przedstawiającej remont na piętrze dawnego sklepu meblowego Rohner's, wykonanej na stronę miejscowego sklepu modelarskiego. Budynek wciąż stoi przy Oregon Street 807, a dziś mieści się w nim sklep z modelami.
El Yunque
Jedyny las deszczowy w systemie lasów państwowych USA, na górach wschodniego Portoryko. Miejscowe opowieści każą chupacabrze schodzić stąd do gospodarstw i umieszczają gdzieś w lesie tajne laboratorium, z którego uciekła. Ten las nie potrzebuje legendy, żeby robić wrażenie: trzy metry deszczu rocznie, nieustanne chmury i głos żab coquí, słyszany wszędzie i prawie nigdy niewidzianych.
Moca, gdzie zaczął się chupacabra
W marcu 1995 roku hodowcy w tym portorykańskim miasteczku zaczęli znajdować martwe owce i kozy, pozbawione krwi, z dwoma czystymi nakłuciami na szyi. W ciągu kilku miesięcy liczba szła w setki na całej wyspie. Świadkowie opisywali stwora wysokości człowieka, poruszającego się skokami, z kolcami wzdłuż grzbietu i ogromnymi czarnymi oczami. Portorykański dziennikarz ukuł nazwę — kozi ssacz — a przez trzydzieści lat chupacabra rozeszła się od Meksyku po Chile.
Coral Castle
Budowla na Florydzie, którą Łotysz Edward Leedskalnin wzniósł samotnie przez dwadzieścia osiem lat z bloków wapienia ważących do trzydziestu ton. Pracował wyłącznie nocą i przerywał, gdy ktoś się zbliżał. Pytany jak, odpowiadał, że rozgryzł sekret budowniczych piramid. Zmarł w 1951 roku, nie zostawiwszy rysunków ani wyjaśnienia; odpowiedź inżynierska jest prawdopodobna i nudna, a nie ma już nikogo, na kim można by ją sprawdzić.
Amerykańskie Stonehenge
Skupisko kamiennych komór, murów i płyt na wzgórzu w New Hampshire, o którego przeznaczenie spiera się od stulecia. Jedni czytają je jako prekolumbijskie obserwatorium ustawione na przesilenia, inni jako kolonialne budynki gospodarcze i dziewiętnastowieczną mydlarnię. Środkową płytę z wyżłobionym wokół krawędzi rowkiem nazywa się stołem ofiarnym; równie dobrze może być prasą do ługu. Miejsce działa jako atrakcja i jako spór, który się nie kończy.
Cahokia
Największe prekolumbijskie miasto na północ od Meksyku: u szczytu, około 1100 roku, mogło liczyć dwadzieścia tysięcy mieszkańców — więcej niż ówczesny Londyn. Monks Mound ma większą podstawę niż piramida Cheopsa. W kopcu 72 znaleziono pochówek z ponad pięćdziesięcioma młodymi kobietami ułożonymi w rzędach, niemal na pewno złożonymi w ofierze. Około 1350 roku miasto opustoszało bez wyraźnej przyczyny i nigdy tego nie wyjaśniono.
Alcatraz
Więzienie na wyspie w Zatoce San Francisco, czynne od 1934 do 1963 roku dla ludzi, których inne zakłady nie potrafiły utrzymać. Blok D ma własną sławę — cele izolacyjne zwane dziurą, gdzie więźniów trzymano w zupełnej ciemności; stamtąd i z celi 14D pochodzi większość strażniczych relacji o krzykach — o tej celi mówi się, że pewien człowiek zmarł w niej w ciągu nocy, wykrzykując wcześniej, że coś jest tam razem z nim. Plemiona znad zatoki uważały wyspę za miejsce złych duchów na długo przed więzieniem.
Queen Mary
Transatlantyk zacumowany w Long Beach od 1967 roku. Przez trzydzieści jeden lat służby zginęło na jego pokładzie około czterdziestu dziewięciu osób, w tym osiemnastoletni marynarz zmiażdżony przez grodź wodoszczelną numer 13. W czasie wojny woził żołnierzy, a raz podczas manewru przeciął na pół własny krążownik eskorty; utonęło ponad trzystu ludzi, a zatrzymanie się na ratunek było zakazane z powodu okrętów podwodnych. Kabinę B340 wynajmuje się osobno i ma własną sławę.
Hotel Crescent
Hotel w Arkansas, który w 1937 roku kupił Norman Baker — człowiek bez wykształcenia medycznego, ogłaszający, że ma lek na raka, i przerabiający budynek na „szpital”. Ludzie przyjeżdżali tu umierać, płacąc niemało; Baker trafił ostatecznie do więzienia za oszustwo pocztowe. W 2019 roku wykopaliska na terenie posesji ujawniły zakopane słoje ze szczątkami ludzkimi. Hotel wciąż działa i sprzedaje wycieczki z duchami.
Jaskinia Wiedźmy Bellów
Od 1817 do 1821 roku rodzinę Johna Bella w Tennessee, wedle licznych ówczesnych relacji, dręczyło coś: szczypanie i policzkowanie, ściąganie pościeli, a z czasem głos, który się spierał, cytował kazania i w końcu obiecał zabić gospodarza. Bell zmarł w 1820 roku, a obok niego znaleziono fiolkę z niezidentyfikowanym płynem. Miejscowa tradycja uważa to za jedyny przypadek w dziejach Ameryki, w którym udokumentowano zabójstwo dokonane przez ducha.
Amityville
W listopadzie 1974 roku Ronald DeFeo Jr zastrzelił sześcioro członków swojej rodziny w domu przy Ocean Avenue. Trzynaście miesięcy później wprowadziła się rodzina Lutzów i wyprowadziła po dwudziestu ośmiu dniach, opowiadając o zielonym śluzie ze ścian, roju much w środku zimy i głosie każącym im się wynosić. Książka i filmy zamieniły ten adres w powiedzenie; późniejsi lokatorzy nie zauważyli niczego, a jeden z adwokatów DeFeo przyznał w końcu, że historię wymyślono przy butelce wina.
Dom Lizzie Borden
Dom w Fall River w stanie Massachusetts, w którym 4 sierpnia 1892 roku zabito siekierą Andrew i Abby Bordenów. Ich córkę Lizzie sądzono i uniewinniono, choć opinia publiczna nigdy jej nie uniewinniła, a rymowanka o czterdziestu ciosach przeżyła wszystkich uczestników tej historii. Dziś dom jest muzeum i pensjonatem, a odwiedzający mogą zarezerwować pokój, w którym znaleziono ciało macochy.
Dom morderstw siekierą w Villisce
W nocy z 9 na 10 czerwca 1912 roku w tym domu w Iowa zabito siekierą osiem osób: Josiaha i Sarah Moore, ich czworo dzieci oraz dwie dziewczynki będące z wizytą. Sprawcy nigdy nie znaleziono, a sprawa pozostaje otwarta. Dom przywrócono do stanu z 1912 roku — bez prądu i bez wodociągu — i można go zarezerwować na nocleg. Ci, którzy zostają, najczęściej mówią o dziecięcych głosach i spadających przedmiotach.
Zakład karny w Moundsville
Neogotyckie więzienie czynne od 1876 do 1995 roku, swego czasu wymieniane wśród dziesięciu najbardziej brutalnych zakładów karnych w USA. Stracono tu dziewięćdziesięciu czterech mężczyzn, a około trzydziestu sześciu kolejnych zginęło w wewnętrznej przemocy, w tym podczas buntu w 1986 roku. Piwnica zwana Sugar Shack i ciemne cele izolacyjne mają własną sławę. Budynek stoi naprzeciw kopca grzebalnego kultury Adena, co dołożyło historii kolejną warstwę.
Zakład dla obłąkanych Trans-Allegheny
Jeden z największych budynków z ręcznie ciosanego kamienia w Ameryce Północnej, wzniesiony w Wirginii Zachodniej dla dwustu pięćdziesięciu pacjentów. W latach pięćdziesiątych mieścił około dwóch i pół tysiąca osób, w nieogrzewanych salach i pod programem lobotomii stosowanym tu wyjątkowo szeroko. Szpital zamknięto w 1994 roku. Dziś prowadzi się przez niego nocne zwiedzanie, a większość relacji dotyczy czwartego piętra, gdzie trzymano najcięższe przypadki.
Sanatorium Waverly Hills
Szpital gruźliczy w Kentucky, czynny od 1910 do 1961 roku. Zmarłych wywożono podziemnym tunelem o długości około pięciuset metrów, żeby żywi chorzy ich nie widzieli — przylgnęła do niego nazwa body chute. Szacunki liczby zgonów rozchodzą się skrajnie: od około tysiąca pięciuset w dokumentach do sześćdziesięciu trzech tysięcy w legendzie. Budynek stoi pusty od 1982 roku i należy do najbardziej znanych nawiedzonych miejsc w Stanach Zjednoczonych.
Latarnia morska w St. Augustine
Latarnia na Florydzie, przy której budowie w 1873 roku zginęły dwie córki wykonawcy i jeszcze jedna dziewczynka: wózek, którym zjeżdżały po szynach do wody, wpadł do zatoki. Od tamtej pory latarnicy i odwiedzający opowiadają o dziecięcym śmiechu na wieży i o dziewczynce w niebieskiej sukience. Miejsce jest na tyle znane, że regularnie przyjeżdżają ekipy telewizyjne, a personel prowadzi własny rejestr zdarzeń.
Salem
W 1692 roku powieszono tu dziewiętnaście osób za czary, jedną zgnieciono kamieniami, a kilka kolejnych zmarło w więzieniu. Zaczęło się od napadów dwóch dziewczynek i od dowodów, które sąd przyjmował bez sprawdzania — w tym zeznań „widmowych”, czyli twierdzenia, że duch oskarżonego ukazał się świadkowi. Salem żyje dziś z tej historii otwarcie: muzea, pomnik na miejscu egzekucji i sława, która co październik wypełnia miasto.
Pole bitwy pod Gettysburgiem
W ciągu trzech lipcowych dni 1863 roku zginęło, zostało rannych lub zaginęło tu około pięćdziesięciu tysięcy ludzi — najkrwawsza bitwa w dziejach Ameryki. Pochówki były pośpieszne, a wielu zabitych nigdy nie zidentyfikowano. Od tamtej pory Gettysburg nazywa się najbardziej nawiedzoną ziemią w kraju; relacje skupiają się wokół Devil's Den i farmy Rose, gdzie ludzie słyszą nocą wykrzykiwane rozkazy i widzą postacie w mundurach idące tam, gdzie stały linie.
Jezioro Pontchartrain, u bram voodoo
Ogromne słonawe rozlewisko obok Nowego Orleanu, na którego brzegach przez cały XIX wiek odprawiano obrzędy voodoo — najsłynniejsze były zgromadzenia w wigilię świętego Jana prowadzone przez Marie Laveau nad Bayou St. John. Nocą wciąż trafiają się ślady ofiar: świece, monety, kości. Jezioro przecina grobla o długości prawie czterdziestu kilometrów, a z jej środka nie widać żadnego brzegu — wrażenie, które miejscowi uznają za osobny powód, by nie jechać nią we mgle.
Trójkąt Bennington
W latach 1945-1950 w lasach u stóp góry Glastenbury zniknęło bez śladu pięć osób: doświadczony przewodnik, studentka, weteran wojenny, ośmioletni chłopiec i kobieta podróżująca autobusem. Znaleziono tylko jedno ciało, siedem miesięcy później, na terenie już wcześniej przeszukanym. Tradycja głosi, że miejscowe plemiona uważały górę za przeklętą i używały jej wyłącznie do pochówków. Samo miasteczko Glastenbury formalnie rozwiązano w 1937 roku z braku mieszkańców.
Trójkąt Bridgewater
Obszar około pięciuset kilometrów kwadratowych na południe od Bostonu, wokół bagna Hockomock — w języku Wampanoagów „miejsca, gdzie mieszkają duchy”. Zbiera się tu naraz każdy rodzaj opowieści: światła na niebie, obserwacje Bigfoota, olbrzymie ptaki, rytualnie zabite bydło, zaginięcia. Kryptozoolog Loren Coleman zebrał je w latach siedemdziesiątych pod jedną nazwą i od tamtej pory trójkąt funkcjonuje jako jedna anomalia, choć te historie łączy wyłącznie geografia.
Wiry z Sedony
Miasteczko wśród czerwonych skał Arizony, do którego od lat osiemdziesiątych przyjeżdża się po „wiry” — punkty, w których zdaniem odwiedzających wychodzi na powierzchnię energia ziemi, odczuwana jako mrowienie, zawroty głowy albo niezwykła jasność umysłu. Przyrządy nie wykrywają w żadnym z nich anomalii magnetycznej ani elektrycznej. Sedona i tak z tego żyje: co roku przyjeżdżają tysiące po to doznanie, a większość mówi, że je miała.
Góry Superstition
Pasmo na wschód od Phoenix, oplecione legendą o Kopalni Zaginionego Holendra — złotej żyle, którą Niemiec Jacob Waltz miał znaleźć w latach siedemdziesiątych XIX wieku i zabrać do grobu. Od tamtej pory zginęły tu lub zaginęły dziesiątki poszukiwaczy, kilku znaleziono bez głów. Apacze uważają te góry za wejście do świata podziemnego i przestrzegali przed ich niepokojeniem — ostrzeżenie, które poszukiwacze złota tradycyjnie lekceważą.
Buczenie z Taos
Od początku lat dziewięćdziesiątych część mieszkańców tego miasteczka słyszy niskie, równomierne buczenie, którego reszta w ogóle nie wychwytuje. W 1993 roku Kongres pod naciskiem skarg zlecił badanie ośrodkom Sandia i Los Alamos; aparatura w domach słyszących nie zarejestrowała niczego, co pasowałoby do opisów. Porównuje się je do odległego silnika Diesla, nie pozwala spać i nie da się przed nim odgrodzić — zatyczki nie pomagają.
Diabelskie Klepisko
Krąg o średnicy około dwunastu metrów w lasach Karoliny Północnej, w którym prawie nic nie rośnie. Miejscowa tradycja mówi, że diabeł przemierza go nocą, obmyślając, jak zgubić ludzkość, i wydeptuje przy tym ziemię do gołego. Przedmioty zostawione w środku na noc mają rano leżeć poza kręgiem. Analiza gleby wykazała wysoką zawartość soli, prawdopodobnie naturalną — ale tę historię łatwiej sprawdzić niż w nią uwierzyć, i ludzie wciąż tu biwakują, żeby spróbować.
Światła z Marfy
Na wschód od tego miasteczka w zachodnim Teksasie światła obserwuje się od 1883 roku: kule wielkości piłki do koszykówki, które zawisają nad pustynią, dzielą się, łączą i gasną. Kowboj Robert Ellison zapisał pierwszą obserwację, biorąc je za ogniska Apaczów. Fizycy z uniwersytetu wykazali w 2004 roku, że sporą ich część stanowią reflektory na drodze 67 załamane w warstwach ciepłego powietrza. Sporą część — ale nie wszystkie, i nie tłumaczy to obserwacji sprzed epoki samochodu.
Roswell
8 lipca 1947 roku lotnisko wojskowe w Roswell wydało komunikat, że odzyskało „latający dysk”. Kilka godzin później oświadczenie wycofano, a szczątki nazwano balonem meteorologicznym. Sprawa poszłaby w niepamięć, gdyby pod koniec lat siedemdziesiątych uczestnicy nie zaczęli opowiadać jej inaczej; w latach dziewięćdziesiątych Roswell było już synonimem tuszowania. W 1994 roku siły powietrzne przyznały, że balon nie był meteorologiczny, lecz częścią projektu Mogul, nasłuchującego radzieckich prób jądrowych — prawda spóźniona o czterdzieści siedem lat, która wtedy już nikogo nie przekonała.
Jezioro Iliamna i jego potwory
Największe jezioro Alaski, gdzie piloci małych samolotów od lat czterdziestych zgłaszają ciemne ciała dłuższe niż dziesięć metrów poruszające się pod powierzchnią. Lud Dena'ina wiedział o nich znacznie wcześniej i przestrzegał przed samotnym wypływaniem. W odróżnieniu od większości jeziornych potworów ten ma wiarygodne wyjaśnienie — bieługi albo olbrzymie jesiotry wchodzące z morza — ale nigdy żadnego nie wyłowiono.
Whitehall, oficjalny dom Bigfoota
W sierpniu 1976 roku kilkoro nastolatków i dwaj policjanci niezależnie opisali postać wyższą niż dwa metry w pobliżu tego miasteczka na granicy z Vermontem: pokrytą sierścią, o czerwonych oczach, wydającą krzyk, który jeden z funkcjonariuszy określił jako „krzyk kobiety zmieszany ze świnią”. Rada miejska uchwaliła później zakaz krzywdzenia Bigfoota w granicach miasta — prawnie bezużyteczny i dobrze pokazujący, jak poważnie traktuje się to tutaj.
Louisiana w stanie Missouri: lato Momo
Latem 1972 roku to miasteczko nad Missisipi przeżyło prawdziwą panikę: dzieci mówiły, że widziały na skraju lasu czarną, owłosioną postać wyższą niż metr osiemdziesiąt, trzymającą martwego psa, a smród był taki, że matka jednego z nich poczuła go w domu. W ciągu tygodnia zgłoszeń było tyle, że szeryf zorganizował grupy poszukiwawcze, a gazety nazwały stwora Momo — od Missouri Monster.
Loveland and the Frogman
The Loveland Frog is a bipedal amphibious or reptilian creature with webbed digits, inhabiting the area around the city of Loveland, Ohio. It first appeared at 3:30 a.m. in May 1955. A businessman was driving along a rural road near the Little Miami River in Clermont County, close to Loveland, when he spotted three bipedal, wrinkled creatures under a bridge. They had webbed hands and feet, as well as no teeth. One of the frogs held up a stick that emitted sparks and gave off the scent of alfalfa and almonds. On August 25 of that same year, Mrs. Darwin Johnson and Mrs. Chris Lamble were swimming in the Ohio River near Evansville, Indiana. Suddenly, Darwin Johnson began drowning and struggling for breath after a scaly hand grabbed her underwater and pulled her toward the bottom. When Chris Lamble swam closer, the mysterious attacker retreated, allowing Darwin Johnson to escape. Since the Ohio River flows through Pennsylvania, Ohio, West Virginia, Kentucky, and Illinois, it stands to reason that the frogs could reach any of these states. In March 1972, police officer Ray Shockey was driving along East Kemper Road when he noticed a four-foot-tall, bipedal, leathery creature with a head and face like a frog or lizard. The creature leaped over the railroad tracks and apparently jumped into the Little Miami River. Scratches were found on the guardrails, though this is hardly proof of the Loveland Frog's existence, as a human would have left identical marks. Two weeks later, Officer Mark Matthews saw a similar frog on the road—four feet long, not counting its tail (which, notably, none of the other reported frogs had). The tailed body was lying on the road as if lifeless, but then stood up, crouched, and moved toward the guardrail. The officer fired a shot, but rather than killing the four-foot amphibian, he merely frightened it away. In 2016, Sam Jacobs was playing Pokémon GO behind the Beth Adam synagogue on Loveland-Madeira Road when he saw a large frog in the nearby river. Jacobs stated he wasn't sure if it was a frogman or just an extraordinarily large frog, but it walked out of the water on its hind legs. He added that he understood how crazy it sounded, but swore to its truth on his grandmother's grave.
Honey Island Swamp and Its Monster
Standing over 7.5 feet tall and weighing between 400-500+ pounds, the Honey Island Swamp Monster — also known as the Louisiana Wookie — is said to be covered in a thick coat of matted gray or brown hair and swamp weed. Its yellow eyes are seemingly reptilian, and the smell it emits has been called the stench of death. This primitive creature has long been blamed for the deaths of livestock and the mysterious disappearances of children in adjacent areas. Popular lore in the region is that the Honey Island Swamp Monster might be the horrifying product of a union between a chimpanzee and an alligator. And in the darkly primordial swamplands that must look much the same now as they did thousands of years ago, the existence of almost any creature seems possible — no matter how ominous. One of the strangest legends surrounding the Honey Island Swamp Monster revolves around a train wreck which allegedly occurred near the Pearl River in the early part of the 20th century. According to this legend, the train was full of exotic animals from a traveling circus, which fled into the swamps after the train derailed. While most of the creatures would soon perish in the harsh swamp land, the legend goes on to tell us that a troop of chimpanzees managed to survive and even went as far as to interbreed with alligators. The result was a strange colony of reptilian like mammals. However, this is impossible, because monkeys and alligators cannot interbreed. The Honey Island Swamp Monster is alleged to have a foul stench like other cryptids specifically in the Hairy Hominids category (Bigfoot, Skunk ape, Missouri monster, etc.), possibly due to the marsh's natural smell.
Lake Worth i Kozi Człowiek
Latem 1969 roku kilka grup nad jeziorem pod Fort Worth opowiedziało jednej nocy, że białe, owłosione i pokryte łuskami stworzenie skoczyło z urwiska na ich samochody i cisnęło oponą na jakieś piętnaście metrów. Fort Worth Star-Telegram dał to na pierwszą stronę, a nad jezioro zjechały setki uzbrojonych ludzi. Część zgłoszeń przypisano potem studenckiemu żartowi. Nie wszystkie.
Jezioro Champlain i Champ
Jezioro między Vermontem, Nowym Jorkiem a Quebekiem, w którym stwór zwany Champem pojawia się w relacjach od XIX wieku, a wedle tradycji od czasów Irokezów. Najbardziej znanym dowodem jest zdjęcie Sandry Mansi z 1977 roku — ciemna wygięta szyja nad wodą — którego eksperci nie potrafili ani potwierdzić, ani uznać za fałszywkę. Oba stany formalnie zakazały krzywdzenia Champa: rzadki przypadek kryptydy, która trafiła do prawa.
Pine Barrens i Diabeł z Jersey
Półtora miliona akrów sosnowego lasu na piasku, gdzie trzyma się trzystuletnia legenda o trzynastym dziecku Mother Leeds. W 1735 roku, jak głosi opowieść, powiedziała w gniewie, że to dziecko może być choćby diabłem — a noworodek zmienił się w uskrzydlone stworzenie z kopytami i końską głową, wyleciał przez komin i od tamtej pory tu przebywa. W styczniu 1909 roku zgłaszano go przez cały tydzień w całym stanie; zamykano szkoły, a na śniegu na dachach znajdowano ślady.
Bray Road i wilkołak z Wisconsin
Na wiejskiej drodze pod Elkhorn kierowcy od końca lat osiemdziesiątych zgłaszają to samo: dużego, pokrytego sierścią stwora stojącego lub biegnącego na dwóch nogach, z psim pyskiem. Lokalna gazeta zebrała relacje w 1991 roku i Bestia z Bray Road trafiła do mediów w całym kraju. Od typowej opowieści o Bigfoocie odróżnia ją twarz — świadkowie upierają się, że wilcza, a nie małpia, i trwają przy tym mimo drwin.
Bluff Creek, gdzie nakręcono film Pattersona
20 października 1967 roku Roger Patterson i Bob Gimlin nakręcili tu pięćdziesiąt dziewięć sekund filmu: duża owłosiona postać przechodzi przez żwirową łachę i ogląda się przez ramię. Ten kadr to najbardziej rozpoznawalny wizerunek Bigfoota, jaki powstał, a spór o niego nie ucichł przez pół wieku: jedni analizują chód i uznają go za niemożliwy dla człowieka, inni szukają szwów kostiumu. Samo miejsce to zwyczajny strumień w odludnych lasach północnej Kalifornii — i ludzie wciąż przyjeżdżają tu z aparatami.
Fouke and the Boggy Creek Monster
In the area of Fouke, Arkansas in Miller County, southeast of Texarkana, allegedly lives the Boggy Creek Monster. In these sparsely populated, forested hills of the Ozarks, the Boggy Creek Monster, also referred to as the Fouke Monster, has been a legend of the area since the 1840s. This Bigfoot-like creature is said to be about seven feet tall, walks upright, has a smelly, animal-like odor, and is covered with hair. The Arkansas version of Sasquatch or Bigfoot, this hairy beast has a reputation for killing chickens, livestock, and dogs in the area, though has never been known to harm humans. In the late 1860s, the beast allegedly harassed two families living outside Fouke and the legend quickly spread. In 1973, the tale of the Boggy Creek Monster was made into an extremely poor low budget movie called The Legend of Boggy Creek. In 1997, there were more than 40 sightings of the Boggy Creek creature and in 1998, reports said that the hairy beast was seen walking along a dry creek bed about five miles south of town. Whether a legend or reality, the town of Fouke once capitalized on the legend, with signs throughout the town and a gift shop near Boggy Creek that provided Monster souvenirs. Today, Monster Mart continues to cater to tourists with souvenirs. We really had to search for the creek, which we finally found south of town, marked only by a small plaque on the bridge. Boggy Creek Bridge, Arkansas Boggy Creek Bridge, Arkansas, by Kathy Alexander. The Fouke Monster was allegedly last seen near the junction of the Sulphur and Red Rivers.
Flatwoods i potwór z hrabstwa Braxton
12 września 1952 roku trzej chłopcy zobaczyli, jak coś jasnego opada na wzgórzu za farmą Fisherów. Kiedy weszli tam z matką jednego z nich i kilkoma sąsiadami, grupa dostrzegła w świetle latarki postać wysokości około trzech metrów: ciemne ciało pofałdowane jak spódnica i czerwoną twarz w kształcie pikowego asa, podświetloną od środka. Pachniało, jak mówili, metalem i spalenizną, a nad ranem połowa wyprawy wymiotowała. Siły powietrzne przypisały to meteorowi i sowie. Miejscowi — nigdy.
Point Pleasant, dom Mothmana
Od listopada 1966 do grudnia 1967 roku mieszkańcy tego miasteczka u zbiegu rzek Ohio i Kanawha zgłaszali uskrzydloną postać wysokości około dwóch metrów o żarzących się czerwonych oczach — dziesiątki obserwacji. Pierwsza pochodziła od dwóch par przejeżdżających nocą obok nieczynnej wytwórni materiałów wybuchowych: stwór, jak mówili, dotrzymywał ich samochodowi tempa przy 160 km/h. Zgłoszenia ustały 15 grudnia 1967 roku, gdy zawalił się Silver Bridge i zginęło czterdzieści sześć osób — zbieg okoliczności, który na zawsze związał Mothmana z przeczuciem. W centrum stoi jego stalowy posąg.
Góra Shasta
Wulkan na północy Kalifornii otoczony bodaj najgęstszym w Ameryce splotem ezoterycznych legend — od Telos, podziemnego miasta Lemurian, po doniesienia o świetlistych obiektach nad szczytem.
Diabelska Wieża
Licząca 260 metrów kolumna zastygłej magmy w Wyoming, pierwszy pomnik narodowy USA. W tradycji Lakotów i Kiowów jej bruzdy to ślady pazurów olbrzymiego niedźwiedzia; w kinie znana z Bliskich spotkań trzeciego stopnia.
Hotel Stanley
Hotel w Górach Skalistych w Kolorado, w którym Stephen King spędził noc w pokoju 217 i wymyślił Lśnienie. Personel i goście od dziesięcioleci opowiadają o dźwiękach fortepianu i dziecięcych krokach w pustych korytarzach.
Plantacja Myrtles
Posiadłość w Luizjanie reklamowana jako jeden z najbardziej nawiedzonych domów Ameryki. Najbardziej znana opowieść dotyczy Chloe, zniewolonej kobiety w zielonym turbanie — nieudokumentowana, lecz uparcie żywa od grubo ponad stu lat.
Racetrack Playa
Wyschnięte dno jeziora w Dolinie Śmierci, po którym kamienie przesuwają się same, zostawiając za sobą długie bruzdy. Zagadkę rozwiązano dopiero w 2014 roku: cienkie tafle lodu popychają głazy przy lekkim wietrze.
Wir z Oregonu
Zbocze w Oregonie z przechyloną chatą, w której kule zdają się toczyć pod górę, a wzrost człowieka zmienia się w zależności od miejsca. Klasyczny „dom tajemnic” — efekt bierze się z pochyłych płaszczyzn i braku prawdziwego horyzontu.
Strefa 51
Zamknięty poligon Sił Powietrznych USA na pustyni w Nevadzie, który przez dziesięciolecia oficjalnie nie istniał. Testy tajnych samolotów i całkowita tajemnica uczyniły z niego centrum światowej mitologii UFO.
Eastern State Penitentiary
Więzienie w Filadelfii, które w XIX wieku wprowadziło całkowitą izolację więźniów. Zamknięte w 1971 roku i pozostawione w ruinie, a jego sklepione skrzydła cel uchodzą za jedne z najbardziej nawiedzonych miejsc w Stanach Zjednoczonych.
Centralia
Miasteczko w Pensylwanii, pod którym od 1962 roku pali się pokład węgla. Mieszkańców wysiedlono, drogi popękały, a ze szczelin od dziesięcioleci unosi się dym — ogień może płonąć jeszcze przez stulecia.
Bodie
Kalifornijskie miasteczko z czasów gorączki złota, które sięgnęło prawie 10 000 mieszkańców i opustoszało na początku XX wieku. Utrzymuje się je w stanie „zatrzymanego rozpadu” — w domach wciąż leżą rzeczy, które właściciele zostawili.
Skinwalker Ranch
Ranczo w Utah znane z trwających dziesięciolecia obserwacji UFO, niewyjaśnionych zjawisk i tajemniczych padnięć bydła. Nazwane od skin-walkera z folkloru Nawahów.
Winchester Mystery House
Rozległa wiktoriańska rezydencja w Kalifornii, rozbudowywana bez przerwy przez dziesięciolecia, bo jej właścicielka Sarah Winchester wierzyła, że budowa trzyma z dala duchy zabitych ze strzelb Winchester. Schody prowadzą pod sufit, drzwi otwierają się na ścianę.