Poziom żółty — miejsca mistyczne na mapie
Coś się dzieje, ale nikt nie cierpi: głosy, postacie, światła, chłód, poruszające się przedmioty, odmawiający posłuszeństwa sprzęt. Na tym poziomie mieści się większość opowieści o duchach — jest tam strasznie i to wszystko, co kiedykolwiek twierdzono.
109 miejscO poziomach zagrożenia
Pole bitwy pod Gettysburgiem
W ciągu trzech lipcowych dni 1863 roku zginęło, zostało rannych lub zaginęło tu około pięćdziesięciu tysięcy ludzi — najkrwawsza bitwa w dziejach Ameryki. Pochówki były pośpieszne, a wielu zabitych nigdy nie zidentyfikowano. Od tamtej pory Gettysburg nazywa się najbardziej nawiedzoną ziemią w kraju; relacje skupiają się wokół Devil's Den i farmy Rose, gdzie ludzie słyszą nocą wykrzykiwane rozkazy i widzą postacie w mundurach idące tam, gdzie stały linie.
Wiry z Sedony
Miasteczko wśród czerwonych skał Arizony, do którego od lat osiemdziesiątych przyjeżdża się po „wiry” — punkty, w których zdaniem odwiedzających wychodzi na powierzchnię energia ziemi, odczuwana jako mrowienie, zawroty głowy albo niezwykła jasność umysłu. Przyrządy nie wykrywają w żadnym z nich anomalii magnetycznej ani elektrycznej. Sedona i tak z tego żyje: co roku przyjeżdżają tysiące po to doznanie, a większość mówi, że je miała.
Diabelskie Klepisko
Krąg o średnicy około dwunastu metrów w lasach Karoliny Północnej, w którym prawie nic nie rośnie. Miejscowa tradycja mówi, że diabeł przemierza go nocą, obmyślając, jak zgubić ludzkość, i wydeptuje przy tym ziemię do gołego. Przedmioty zostawione w środku na noc mają rano leżeć poza kręgiem. Analiza gleby wykazała wysoką zawartość soli, prawdopodobnie naturalną — ale tę historię łatwiej sprawdzić niż w nią uwierzyć, i ludzie wciąż tu biwakują, żeby spróbować.
Światła z Marfy
Na wschód od tego miasteczka w zachodnim Teksasie światła obserwuje się od 1883 roku: kule wielkości piłki do koszykówki, które zawisają nad pustynią, dzielą się, łączą i gasną. Kowboj Robert Ellison zapisał pierwszą obserwację, biorąc je za ogniska Apaczów. Fizycy z uniwersytetu wykazali w 2004 roku, że sporą ich część stanowią reflektory na drodze 67 załamane w warstwach ciepłego powietrza. Sporą część — ale nie wszystkie, i nie tłumaczy to obserwacji sprzed epoki samochodu.
Jezioro Iliamna i jego potwory
Największe jezioro Alaski, gdzie piloci małych samolotów od lat czterdziestych zgłaszają ciemne ciała dłuższe niż dziesięć metrów poruszające się pod powierzchnią. Lud Dena'ina wiedział o nich znacznie wcześniej i przestrzegał przed samotnym wypływaniem. W odróżnieniu od większości jeziornych potworów ten ma wiarygodne wyjaśnienie — bieługi albo olbrzymie jesiotry wchodzące z morza — ale nigdy żadnego nie wyłowiono.
Cadboro Bay i Caddy
Zatoka koło Victorii, od której wziął nazwę wąż morski Cadborosaurus — „Caddy”. Relacje zaczynają się w latach trzydziestych: długa szyja z końską głową, ciało z garbami i prędkość, którą świadkowie uważają za niemożliwą dla foki. W 1937 roku w stacji wielorybniczej wyjęto z żołądka kaszalota liczące około trzech metrów zwłoki, sfotografowano je, a potem zaginęły. O to zdjęcie spierają się do dziś.
Harrison Lake, skąd wzięło się „sasquatch”
Dolina tego jeziora w Kolumbii Brytyjskiej dała samo słowo: w latach dwudziestych nauczyciel J. W. Burns zebrał od ludu Sts'ailes opowieści o leśnych olbrzymach i zapisał ich lokalną nazwę jako „sasquatch”. W 1957 roku rada Harrison Hot Springs na poważnie głosowała nad sfinansowaniem wyprawy, która miała go schwytać. Obserwacje notuje się tu do dziś.
Whitehall, oficjalny dom Bigfoota
W sierpniu 1976 roku kilkoro nastolatków i dwaj policjanci niezależnie opisali postać wyższą niż dwa metry w pobliżu tego miasteczka na granicy z Vermontem: pokrytą sierścią, o czerwonych oczach, wydającą krzyk, który jeden z funkcjonariuszy określił jako „krzyk kobiety zmieszany ze świnią”. Rada miejska uchwaliła później zakaz krzywdzenia Bigfoota w granicach miasta — prawnie bezużyteczny i dobrze pokazujący, jak poważnie traktuje się to tutaj.
Louisiana w stanie Missouri: lato Momo
Latem 1972 roku to miasteczko nad Missisipi przeżyło prawdziwą panikę: dzieci mówiły, że widziały na skraju lasu czarną, owłosioną postać wyższą niż metr osiemdziesiąt, trzymającą martwego psa, a smród był taki, że matka jednego z nich poczuła go w domu. W ciągu tygodnia zgłoszeń było tyle, że szeryf zorganizował grupy poszukiwawcze, a gazety nazwały stwora Momo — od Missouri Monster.
Jezioro Okanagan i Ogopogo
Jezioro w Kolumbii Brytyjskiej, gdzie stwora znano na długo przed Europejczykami: lud Syilx nazywał go N'ha-a-itk i przeprawiając się przez wodę, wiózł ze sobą małe zwierzę na ofiarę. Osadnicy zaczęli opisywać długie, ciemne ciało z garbami w latach siedemdziesiątych XIX wieku. Nazwa Ogopogo pochodzi z angielskiej piosenki music-hallowej z lat dwudziestych i przyjęła się tak mocno, że wyparła pierwotną.
Jezioro Champlain i Champ
Jezioro między Vermontem, Nowym Jorkiem a Quebekiem, w którym stwór zwany Champem pojawia się w relacjach od XIX wieku, a wedle tradycji od czasów Irokezów. Najbardziej znanym dowodem jest zdjęcie Sandry Mansi z 1977 roku — ciemna wygięta szyja nad wodą — którego eksperci nie potrafili ani potwierdzić, ani uznać za fałszywkę. Oba stany formalnie zakazały krzywdzenia Champa: rzadki przypadek kryptydy, która trafiła do prawa.
Pine Barrens i Diabeł z Jersey
Półtora miliona akrów sosnowego lasu na piasku, gdzie trzyma się trzystuletnia legenda o trzynastym dziecku Mother Leeds. W 1735 roku, jak głosi opowieść, powiedziała w gniewie, że to dziecko może być choćby diabłem — a noworodek zmienił się w uskrzydlone stworzenie z kopytami i końską głową, wyleciał przez komin i od tamtej pory tu przebywa. W styczniu 1909 roku zgłaszano go przez cały tydzień w całym stanie; zamykano szkoły, a na śniegu na dachach znajdowano ślady.
Bray Road i wilkołak z Wisconsin
Na wiejskiej drodze pod Elkhorn kierowcy od końca lat osiemdziesiątych zgłaszają to samo: dużego, pokrytego sierścią stwora stojącego lub biegnącego na dwóch nogach, z psim pyskiem. Lokalna gazeta zebrała relacje w 1991 roku i Bestia z Bray Road trafiła do mediów w całym kraju. Od typowej opowieści o Bigfoocie odróżnia ją twarz — świadkowie upierają się, że wilcza, a nie małpia, i trwają przy tym mimo drwin.
Bluff Creek, gdzie nakręcono film Pattersona
20 października 1967 roku Roger Patterson i Bob Gimlin nakręcili tu pięćdziesiąt dziewięć sekund filmu: duża owłosiona postać przechodzi przez żwirową łachę i ogląda się przez ramię. Ten kadr to najbardziej rozpoznawalny wizerunek Bigfoota, jaki powstał, a spór o niego nie ucichł przez pół wieku: jedni analizują chód i uznają go za niemożliwy dla człowieka, inni szukają szwów kostiumu. Samo miejsce to zwyczajny strumień w odludnych lasach północnej Kalifornii — i ludzie wciąż przyjeżdżają tu z aparatami.
Fouke and the Boggy Creek Monster
In the area of Fouke, Arkansas in Miller County, southeast of Texarkana, allegedly lives the Boggy Creek Monster. In these sparsely populated, forested hills of the Ozarks, the Boggy Creek Monster, also referred to as the Fouke Monster, has been a legend of the area since the 1840s. This Bigfoot-like creature is said to be about seven feet tall, walks upright, has a smelly, animal-like odor, and is covered with hair. The Arkansas version of Sasquatch or Bigfoot, this hairy beast has a reputation for killing chickens, livestock, and dogs in the area, though has never been known to harm humans. In the late 1860s, the beast allegedly harassed two families living outside Fouke and the legend quickly spread. In 1973, the tale of the Boggy Creek Monster was made into an extremely poor low budget movie called The Legend of Boggy Creek. In 1997, there were more than 40 sightings of the Boggy Creek creature and in 1998, reports said that the hairy beast was seen walking along a dry creek bed about five miles south of town. Whether a legend or reality, the town of Fouke once capitalized on the legend, with signs throughout the town and a gift shop near Boggy Creek that provided Monster souvenirs. Today, Monster Mart continues to cater to tourists with souvenirs. We really had to search for the creek, which we finally found south of town, marked only by a small plaque on the bridge. Boggy Creek Bridge, Arkansas Boggy Creek Bridge, Arkansas, by Kathy Alexander. The Fouke Monster was allegedly last seen near the junction of the Sulphur and Red Rivers.
Dom nad Nabrzeżem
Szary blok naprzeciw Kremla, zbudowany w 1931 roku dla radzieckiej elity. W czasie wielkiego terroru zabierano stąd ludzi nocą: z około pięciuset mieszkań ponad jedną trzecią dotknęły czystki, a niektóre zmieniały lokatorów kilkakrotnie. Stąd biorą się legendy — klatki schodowe z drzwiami bez numerów, pokoje, do których przez lata nikt się nie wprowadził, kroki na korytarzach pustych pięter. Mieszkańcy opowiadali, że nocą słyszeli przesuwanie mebli w sąsiednim mieszkaniu, gdy nikt tam nie mieszkał. Wciąż uchodzi za najbardziej ponury dom mieszkalny Moskwy i jest przypadkiem, w którym opowieść o duchach wyrosła wprost z udokumentowanej historii.
Ostankino i staruszka z laską
Ostankino zbudowano na terenie starego cmentarza i do tego faktu przylgnęła najbardziej uparta moskiewska legenda. W XVI wieku, gdy bojar Sotin zabrał się tu do orki, pojawiła się zgarbiona staruszka z laską i powiedziała mu, żeby nie ruszał leżących w ziemi — inaczej nieszczęście znajdzie tego, kto to zrobi. Od tamtej pory „widywano” ją przed każdą katastrofą w okolicy; pracownicy ośrodka telewizyjnego wspominali ją w dniach przed pożarem wieży w 2000 roku. Ludzie mówią o niej rzeczowo, tak jak mówi się o wróżbie, i prawie nikt nie potrafi wskazać, gdzie usłyszał to po raz pierwszy.
Miejsce po Wieży Suchariewskiej
Wieża stała tu od 1695 roku aż do rozbiórki w 1934, ale legenda przeżyła budynek. Mieściła Szkołę Matematyczno-Nawigacyjną prowadzoną przez Jakuba Bruce'a — towarzysza Piotra Wielkiego, astronoma i inżyniera, którego plotka zamieniła w czarnoksiężnika. Mówiono, że trzyma na górze obserwatorium, prowadzi nocne doświadczenia i wmurował w ściany „czarną księgę” dającą władzę nad wszystkim. Podczas rozbiórki szukano jej i nigdy nie znaleziono. Od tamtej pory duch Bruce'a ma się pojawiać na placu Suchariewskim, czekając, aż wieżę odbudują.
Złe mieszkanie przy Bolszaja Sadowaja
Mieszkanie 50 przy Bolszaja Sadowaja 10 — „złe mieszkanie” z Mistrza i Małgorzaty, w którym rozgaszcza się świta Wolanda. Bułhakow mieszkał tu na początku lat dwudziestych, a klatka schodowa miała swoją sławę jeszcze przed powieścią: lokatorzy mówili, że z tego mieszkania znikają ludzie. Po wydaniu książki bramę przez dziesięciolecia pokrywały cytaty i rysunki — ściany zamalowywano, napisy wracały. Dziś mieści się tam muzeum, ale zwyczaj zostawiania Wolandowi karteczki nigdzie nie zniknął, a miejscowi opowiadają o czarnym kocie z podwórka tonem nie całkiem żartobliwym.
Most Overtoun
Wiktoriański most w Szkocji, z którego przez dziesięciolecia skoczyły dziesiątki psów — niektóre więcej niż raz. Najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie to zapach norek pod mostem i masywna balustrada, która zasłania przepaść.
Góra Shasta
Wulkan na północy Kalifornii otoczony bodaj najgęstszym w Ameryce splotem ezoterycznych legend — od Telos, podziemnego miasta Lemurian, po doniesienia o świetlistych obiektach nad szczytem.
Loch Ness
Głębokie jezioro w szkockich Highlands, mieszczące więcej wody niż wszystkie jeziora Anglii i Walii razem wzięte. Doniesienia o potworze zaczynają się w 1933 roku; badania sonarem i analizy DNA nie wykryły takiego zwierzęcia.
Wyspa Lalek
Wysepka na kanałach Xochimilco pod miastem Meksyk, od pół wieku obwieszona lalkami wyłowionymi ze śmieci. Jej opiekun mówił, że wiesza je, by udobruchać ducha utopionej dziewczynki; po jego śmierci w 2001 roku miejsce stało się turystyczną pielgrzymką.
Cmentarz Highgate
Zarośnięty wiktoriański cmentarz na północy Londynu z gotyckimi kryptami i Egipską Aleją. Na początku lat siedemdziesiątych prasowa gorączka wokół „wampira z Highgate” ściągnęła pod jego bramy tłumy łowców.