Obserwacje UFO — miejsca mistyczne na mapie
Miejsca, w których ktoś spojrzał w górę, zobaczył coś, czego nie umiał nazwać, i opowiedział o tym policjantowi, gazecie albo lotnictwu. Jedne to pojedyncza noc z numerem akt i setką świadków, inne to miasteczka zgłaszające światła tak długo, że sprzedają już z nimi pocztówki. Łączy je to, że raport istnieje i da się go przeczytać — a to nie to samo, co istnienie tego czegoś na niebie.
108 miejsc
Bajkonur i niebo pełne wyjaśnień
Kosmodrom Bajkonur w obwodzie kyzyłordyńskim w Kazachstanie to pierwszy i największy czynny port kosmiczny na świecie, od dawna otoczony doniesieniami i plotkami o niezidentyfikowanych obiektach latających. Szczególną intrygę budzą relacje radzieckich wojskowych i inżynierów rakietowych opisujące świecące kule, dyski i wiązki światła obserwowane nad wyrzutniami i silosami pocisków balistycznych.
Żygulowsk i miraże Łuku Samarskiego
Zakole Wołgi przy Górach Żygulowskich należy do najdawniej opisywanych miejsc anomalnych w Rosji. Lokalna tradycja mówi o mirażach – mieście, którego tam nie ma, widocznym nad wzgórzami – oraz o światłach wnikających w głąb góry. W czasach radzieckich docierały tu amatorskie ekspedycje, a od lat 80. Łuk Samarski na stałe zagościł na listach takich miejsc, obok Moliobki. Geografia wyjaśnia całkiem sporo: inwersje temperatur nad zakolem są częste i wywołują prawdziwe miraże, a wapienne wzgórza są usiane sztolniami i krasem. Park narodowy, na którego terenie to wszystko się znajduje, zachowuje dystans i prowadzi swoje szlaki, niczego nie obiecując.
Waszka i kawałek stopu
W 1976 roku na brzegu Waszki w Republice Komi znaleziono fragment ważący około 1,2 kilograma, który po uderzeniu sypał deszczem iskier. Poddano go analizie w kilku radzieckich instytutach: był to stop pierwiastków ziem rzadkich — ceru, lantanu, neodymu — z śladową ilością uranu, niezwykle czysty i o strukturze ziarnistej charakterystycznej dla metalurgii proszków. Wnioski były podzielone. Niektórzy badacze pisali, że ówczesny przemysł nie wytwarzał takiego składu; inni wskazywali na mischmetal, stop stosowany w pirotechnice i w krzesiwach do zapalniczek. Próbki rozproszono po laboratoriach i żaden cały fragment do nikogo już nie należy. Miejsce znaleziska to zwykły odcinek tajgowej rzeki, na którym nie ma nic do obejrzenia.
Villa Santina i rysunek Rapuzziego
14 sierpnia 1947 roku, sześć tygodni po locie Kennetha Arnolda, artysta o nazwisku Rapuzzi Johannis spacerował w górach w pobliżu tej wioski w Friuli, kiedy – według jego relacji – spotkał dwie niskie istoty w obcisłych kombinezonach, a za nimi statek w kształcie soczewki. Twierdził, że zabrały mu ołówek i rysunek. Po powrocie do domu narysował to, co widział. Rysunek oraz pełny opis przekazał włoskim badaczom dopiero w latach 60. XX wieku. Jest to jeden z najwcześniejszych europejskich raportów o kontakcie i pierwszy tego typu we Włoszech; jego wartość ma charakter głównie chronologiczny – pojawił się, zanim gatunek, naśladowanie którego zarzucano mu w późniejszym czasie, w ogóle zdążył się ukształtować.
Carp i listy Strażnika
W latach 1989–1991 kanadyjscy dziennikarze i badacze otrzymywali anonimowe listy podpisane „Strażnik” („Guardian”), w których twierdzono, że w pobliżu wsi Carp niedaleko Ottawa rozbił się obcy statek, a rząd prowadzi tajny program. Do listów dołączono mapy i dokumenty, a później także kasetę wideo przedstawiającą świecący obiekt sfilmowany w nocy. Badacz Bob Oechsler oraz inni sprawdzili wszystko, co dało się zweryfikować: okazało się, że dokumenty skompletowano z autentycznych papierów firmowych, a wideo ukazywało oświetlony obiekt na polu. W latach 90. autorstwo przypisano lokalnemu mieszkańcowi; nigdy jednak nie uzyskano pełnego przyznania się do winy. Historia ta przetrwała jako wzór tego, jak dobrze przygotowany żart żyje przez lata.
St. Paul i lądowisko dla UFO
W 1967 roku, z okazji stulecia Kanady, to miasteczko w Albercie zbudowało lądowisko dla UFO – podniesioną betonową konstrukcję z mapą Kanady ułożoną z kamieni ze wszystkich prowincji oraz tablicą zapraszającą do lądowania każdego przybysza z kosmosu. Zostało ono otwarte przez ministra obrony narodowej Kanady, Paula Hellyera, który przybył helikopterem. Czterdzieści lat później Hellyer stał się pierwszym w historii byłym ministrem obrony na świecie, który publicznie stwierdził, że istoty pozaziemskie istnieją. Lądowisko wciąż tam jest i pozostaje punktem orientacyjnym miasteczka, a tuż obok znajduje się biuro informacji turystycznej. Przez ponad pięćdziesiąt lat nie odnotowano ani jednego lądowania.
Góra Adams i Ranczo Obserwatorów
Wulkan w południowym Waszyngtonie, u którego stóp od lat 80. XX wieku działa ranczo ECETI – miejsce, do którego przyjeżdża się specjalnie po to, aby obserwować niebo. Latem dziesiątki osób rozbijają tu obozy z lornetkami i aparatami, a zgłoszenia o światłach napływają każdej nocy. To rzadki na tej liście przypadek miejsca znanego nie z jednego incydentu, lecz z ciągłej praktyki obserwacji. Wyjaśnienie jest proste i niczego nie ujmuje: góra stoi z dala od jakichkolwiek miast, niebo jest ciemne, a sztuczne satelity na niskiej orbicie są po zachodzie słońca widoczne gołym okiem w setkach. To odpowiada ludziom, którzy tu przyjeżdżają: rzeczywiście jest na co patrzeć.
Holloman i lądowanie, którego nie ma na taśmie
W latach 70. XX wieku w środowisku zainteresowanym tematem rozniosła się opowieść, że w kwietniu 1964 roku na tej bazie w Nowym Meksyku wylądował niezidentyfikowany pojazd oraz że sfilmowano spotkanie z jego załogą. Źródłem był producent Robert Emenegger, przygotowujący film dokumentalny; nigdy nie udało mu się pokazać tego nagrania.
Edwards i noc na taśmie
W nocy 3 października 1965 roku kontrolerzy i załogi lotnicze w tej kalifornijskiej bazie oraz na przylegającym do niej poligonie spędzili kilka godzin na śledzeniu niezidentyfikowanych obiektów, które wisiały w powietrzu, rozdzielały się i ponownie zbliżały. Nagrania radiowe przetrwały i zostały później odtajnione – słychać na nich, jak oficerowie omawiają obserwację w czasie rzeczywistym.
Minot i noc nad polem rakietowym
W nocy 24 października 1968 roku kilka patroli ochrony na polu rakietowym tej bazy w Północnej Dakocie zgłosiło świecący obiekt zawieszony nad silosami. Naziemny radar zarejestrował echo, a załoga bombowca B-52 podchodzącego do lądowania widziała go zarówno na własnym radarze, jak i na własne oczy. Incydent trafił do akt Projektu Blue Book z wyjątkowo pełnym zestawem dokumentów: oświadczeniami szesnastu ludzi, filmem z radarów i raportami z dyżurów. Oficjalne wyjaśnienie mówi o plazmie i the gwiazdę Syriusz. Nie wyjaśnia ono jednak zgodności między radarem naziemnym a powietrznym, a sprawa pozostaje jednym z najczęściej cytowanych akt wojskowych w archiwum.
Kanas i światła nad górskim jeziorem
Jezioro lodowcowe na dalekiej północy Sinkiang, w pobliżu styku granic Chin, Kazachstanu, Rosji i Mongolii. W Chinach słynie z dwóch rzeczy: potwora jeziornego, którym niemal na pewno jest duży głowaczuń, oraz regularnych doniesień o światłach nad wodą. Te ostatnie wzrosły zauważalnie w latach 2000., kiedy wybudowano drogę i dotarła tu turystyka. Wyjaśnienie jest w dużej mierze geograficzne: jezioro leży z dala od rozwalamych obszarów, powietrze jest czyste, a rakiety wystrzeliwane z rosyjskich i chińskich poligonów regularnie przelatują nad górami, a ich ślady w górnych warstwach atmosfery są widoczne przez setki kilometrów i wyglądają dokładnie tak, jak je opisano.
Hakui, miasto, które wybrało UFO
Miasto na wybrzeżu Morza Japońskiego, którego lokalne kroniki odnotowują sorabune – niebiańskie łodzie – i które zbudowało na tym miejską strategię. W 1996 roku otwarto tu Cosmo Isle Hakui: muzeum, w którym prawdziwy moduł zniżowy Woschod, makieta modułu księżycowego i wystawa poświęcona niezidentyfikowanym obiektom stoją obok siebie. Sprzęt kosmiczny jest prawdziwy, kupiony od rosyjskich i amerykańskich organizacji; to nie jest park rozrywki. Miasto celowo trzyma te dwie linie blisko siebie – udokumentowaną historię lotów kosmicznych oraz nieudokumentowane opowieści – a odwiedzający przechodzi z jednej w drugą przez drzwi. Jako podejście jest ono uczciwsze niż w większości miejsc z tej listy.
Hangzhou i lotnisko zamknięte na godzinę
Wieczorem 7 lipca 2010 roku lotnisko Xiaoshan w Hangzhou wstrzymało pracę na prawie godzinę: kontrolerzy odnotowali niezidentyfikowany obiekt w strefie, a osiemnaście lotów skierowano na inne lotniska. Pasażerowie i mieszkańcy sfotografowali jasny ślad na niebie. To rzadki przypadek, gdy doniesienie o niezidentyfikowanym obiekcie doprowadziło do zamknięcia dużego lotniska. Parę dni później władze oświadczyły, że zjawisko miało związek z działalnością wojskową, i nie podały żadnych szczegółów. Najbardziej prawdopodobna interpretacja to próba rakiety lub samolotu; smuga kondensacyjna oświetlona przez nisko świecące słońce daje dokładnie taki obraz, a fotografie są z tym zgodne.
Ruwa i dziedziniec szkolny
16 września 1994 roku, podczas przerwy w prywatnej szkole Ariel School w tym zimbabweńskim mieście, około sześćdziesięcioro dwoje dzieci w wieku od sześciu do dwunastu lat twierdziło, że widziało srebrny obiekt za ogrodzeniem, a obok niego postać w obcisłym czarnym kombinezonie z wielkimi oczami. W tym czasie na dziedzińcu nie było żadnego nauczyciela.
Teheran i Noc Dwóch Widm
W nocy 19 września 1976 roku mieszkańcy północnego Teheranu zaczęli dzwonić na lotnisko Mehrabad: nad miastem zawisł jasny obiekt. Irańskie Siły Powietrzne wysłały w górę myśliwiec F-4 Phantom; gdy się zbliżył, zawiodła jego łączność i przyrządy pokładowe, więc zawrócił. Wysłano drugi, który namierzył cel na radarze, lecz gdy spróbował wystrzelić, system uzbrojenia i radio uległy awarii, a pilot przerwał misję. Z relacji załogi wynika, że mniejszy obiekt oddzielił się od pierwszego, opadł i wylądował, zalewając ziemię światłem. Sporządzony w tej sprawie raport amerykańskiego attaché obrony został rozesłany do Departamentu Cia, CIA, NSA oraz Agencji Wywiadu Departamentu Obrony (DIA) i dawno został odtajniony. To jeden z najlepiej udokumentowanych incydentów wojskowych w tej dziedzinie.
Kaikōura i światła filmowane z powietrza
Pod koniec grudnia 1978 roku nad wschodnim wybrzeżem Wyspy Południowej Nowej Zelandii załogi samolotów towarowych Argosy widziały jasne światła towarzyszące im przez kilka kolejnych nocy. Radar w Wellington potwierdził sygnały odbite. 31 grudnia na pokład zabrano australijską ekipę telewizyjną; operator David Crockett sfilmował światła na kolorowej taśmie, a materiał obiegł cały świat – był to jeden z bardzo nielicznych filmów przedstawiających to zjawisko, nakręconych z pokładu samolotu przy jednoczesnym potwierdzeniu radarowym. Astronom William Ireland zaproponował wyjaśnienie: światła łodzi połowiących kalmary odbijające się od inwersji temperatury oraz Wenus. Wyjaśnia to niektóre incydenty, ale nie wszystkie.
Cape Otway i ostatnia transmisja Valenticha
21 października 1978 roku dwudziestoletni pilot, Frederick Valentich, leciał samotnie Cessną 182 nad Cieśniną Bassa na południe od tego przylądka i zgłosił kontroli lotów w Melbourne, że towarzyszy mu duży obiekt z czterema jasnymi światłami. Jego ostatnie słowa brzmiały: „to nie jest samolot”; potem nastąpiło siedemnaście sekund metalicznego zgrzytu w eterze i cisza. Nie odnaleziono ani samolotu, ani ciała. Pięć lat później u wybrzeży King Island odnaleziono klapę osłony silnika z tej samej serii produkcyjnej; nie udało się jednak powiązać jej z jego maszyną. Oficjalne ustalenia mówią, że przyczyna jest nieznana. Brano pod uwagę zarówno dezorientację i lot odwrócony, jak i wyreżyserowane zaginięcie; żadnej z tych teorii nie udowodniono.
Nullarbor i samochód rodziny Knowlesów
20 stycznia 1988 roku rodzina Knowlesów jechała w nocy przez tę pozbawioną drzew równinę w południowej Australii, kiedy – według ich relacji – na szosie przed nimi pojawiło się jasne światło. Następnie, jak twierdzili, samochód został uniesiony nad drogę, kabina wypełniła się czarnym pyłem i spalenizną, a ich głosy stały się nienaturalnie wysokie; po chwili auto spadło z powrotem na nawierzchnię i odjechali dalej z przebitą oponą. W barze przydrożnym w Cedunie policja obejrzała samochód: wgniecenia w dachu, czarny nalot w środku i na zewnątrz. Próbki nalotu zanalizowano; wyniki były sprzeczne. Jednym z wyjaśnień jest nagły wzrost ciśnienia wywołany przez nadjeżdżającą z naprzeciwka ciężarówkę na pustej drodze w połączeniu z paniką. Rodzina nigdy nie wycofała swojej relacji.
Wycliffe Well, stolica UFO przy autostradzie
Zamożny motel przydrożny przy Stuart Highway w samym środku Terytorium Północnego – stacja benzynowa, pole namiotowe i pub – który ogłosił się australijską stolicą UFO. Doniesienia napływają stąd od lat 40. XX wieku, kiedy w pobliżu znajdował się obóz wojskowy, i nigdy nie ustały. Właściciele podeszli do sprawy z przedsiębiorczym zacięciem: ściany pomalowano w zielone postaci, przy drzwiach stoją makiety, a w barze trzyma się teczkę z wycinkami oraz księgę, w której odwiedzający mogą zapisywać to, co zobaczyli. Szczera część wyjaśnienia tkwi w niebie. Jest to jedno z najciemniejszych i najczystszych powietrz gołym okiem widać satelity i kule ognia, a w pobliżu przebiega trasa do Pine Gap – wspólnej amerykańsko-australijskiej placówki, o której działalności wiadomo niewiele.
Tully i Gniazdo w Lagunie
19 stycznia 1966 roku rolnik o imieniu George Pedley jechał swoim traktorem obok laguny w pobliżu tego miasteczka w Queensland i, według jego relacji, zobaczył szary pojazd o szerokości około dziewięciu metrów unoszący się z trzcin. Na wodzie pozostała okrągła plama o tej samej wielkości, a trzciny były spłaszczone i skręcone w spiralę. Gniazdo zostało sfotografowane, policja przyjęła oświadczenie, a w ciągu tygodnia w okolicy znaleziono kilka kolejnych takich kręgów. Botanicy wyjaśnili je jako połączenie wiru wodnego i struktury korzeniowej trzciny, która wypływa jako dysk, gdy oderwie się od dna. Wyjaśnienie to jest przekonujące — ale poza Australią sprawa ta jest pamiętana jako pierwszy krąg na świecie, na długo przed polami Wiltshire.
Westall i dwustu uczniów
Rankiem 6 kwietnia 1966 roku uczniowie i nauczyciele z dwóch szkół na przedmieściu Melbourne, Westall – według różnych szacunków od dwustu do trzystu osób – obserwowali szaro-srebrny dysk, który przemieścił się nad boiskiem sportowym, opadł za drzewa przy terenach trawiastych i odleciał kilka minut później. To największa obserwacja pod względem liczby świadków w historii Australii. Uczniowie zostali tego dnia zebrani i poinstruowani, aby o tym nie rozmawiać; wielu z nich twierdziło przez kolejne dziesięciolecia, że na boisko przybyli mężczyźni w mundurach. Wysuwano różne wyjaśnienia, od balonu meteorologicznego po samolot testowy. W 2013 roku w parku, w którym spadł, zbudowano plac zabaw w kształcie latającego spodeczka.
Fort Yukon i lot JAL 1628
17 listopada 1986 roku samolot towarowy Boeing 747 linii Japan Airlines znajdował się nad Alaską, gdy załoga dostrzegła dwa małe obiekty lecące obok nich, a następnie — według opisu kapitana Kenju Terauchiego — coś znacznie większego, „wielkości dwóch lotniskowców”. Eskorta trwała około pięćdziesięciu minut. Kontroler w Anchorage zauważył na radarze dodatkowy sygnał obok samolotu; radar wojskowy go nie potwierdził. Federalna Administracja Lotnictwa przeprowadziła dochodzenie i doszła do wniosku, że sygnał był artefaktem, a to, co widziano, to prawdopodobnie Jowisz i Mars, znajdujące się tej nocy nisko nad horyzontem. Terauchi odrzucił to wyjaśnienie i został przeniesiony do pracy na ziemi.
White Sands i zielone kule ognia
Od grudnia 1948 roku nad Nowym Meksykiem zaczęto regularnie zauważać jasne, zielone sfery, poruszające się poziomo i bezgłośnie. Większość z nich widziano nad zamkniętymi instalacjami — tym poligonem, Los Alamos, bazą Kirtland — a świadkami byli strażnicy, piloci i naukowcy. Siły Powietrzne potraktowały sprawę poważnie: Lincoln La Paz, astronom i specjalista od meteorów, kierował programem obserwacyjnym o nazwie Twinkle, w ramach którego w całym stanie rozstawiono kamery i teodolity. La Paz upierał się, że nie były to meteory: trajektoria była zbyt pozioma, kolor zbyt jednolity, a nigdy nie odnaleziono żadnego fragmentu. Program zamknięto w 1951 roku bez uzyskania rezultatu. Doniesienia o zielonych kulach ognia w regionie nadal się pojawiają.
Marcahuasi i Płaskowyż Kamiennych Twarzy
Płaskowyż na wysokości czterech tysięcy metrów w peruwianskich Andach, usiany zwietrzałymi skałami, w których przy odpowiednim świetle pojawiają się twarze i postacie zwierząt. Peruwiański badacz Daniel Ruzo ogłosił w latach pięćdziesiątych XX wieku, że są one dziełem starożytnej cywilizacji; geolodzy uważają te kształty za wynik erozji, a podobieństwo za dzieło ludzkiego wzroku. Od lat siedemdziesiątych XX wieku płaskowyż stał się miejscem obozowania grup ezoterycznych, wraz z którymi pojawiły się doniesienia o światłach. Opisuje się je tutaj od dziesięcioleć, a Marcahuasi na stałe weszło na peruwiańskie listy miejsc obserwacji. Można do niego dotrzeć wyłącznie pieszo lub konno, noce są zimne, a większość obserwacji została dokonana przez ludzi, którzy przybyli tam właśnie w tym celu.